Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label van die dingen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label van die dingen. Alle berichten weergeven

zondag 16 juli 2017

Voor we verder gaan eerst even dit:


This illustration appeared on the cover of The Ship’s Doctor in 1954. The figure of the doctor was reworked, the medical bag was removed, the arms repainted, and the image was reused on the the cover of The Dispossessed in 1956. Original painting by Walter Popp.

vind ik altijd mooie vondsten.

Naar aanleiding van het nieuwe blog van Emiel wat voor mij weer aanleiding was hem op dit blog te wijzen, bladerde ik zelf ook nog weer eventjes terug. Dat is iets heel geks eigenlijk: als ik iemand iets stuur dan bekijk of beluister ik het zelf na versturing nog een keer als om me voor te stellen hoe die ander het tot zich neemt. Anyway, het viel mij op dat ik het echt met enige regelmatig over mijn depressies en mijn medicijnen heb en ook vaak met een mededeling als: 'ik leg het nog één keer goed uit en dan hou ik er over op'. Mmmm ...


ik zet die observatie even in de week...

Verder ben ik Wil Wheaton weer gaan volgen en dan krijg je weer een hele andere visuele input:


Sinclair at the 1964 New York World’s Fair

vrijdag 2 juni 2017

ingewikkeld

Ik realiseerde me ergens tussen gisteren en nu dat het ineens wegvallen van een plek en een groep mensen waar ik heel veel (warmte, aandacht) van ontving (de hospice) ook niet te onderschatten is. Ik voelde me gisteren in een warm bad komen, heb voor het eerst sinds die laatste week in het bijzijn van anderen kunnen huilen, waarschijnlijk omdat het zo vertrouwd en veilig voelde. Had ik het eerder moeten doen? Ik zal het nooit weten. Er zijn ook dingen waar ik alleen doorheen moet voordat ik mensen weer kan zien.
Het onderzoek naar Zwolse componisten leverde vanochtend een pijnlijk vermoeden op... Veel van de componisten van betekenis blijken net als ik import te zijn. Misschien valt het mee, want de helft, waaronder  twee bekende heb ik op dat punt nog niet goed bekeken, maar het deed een vraag opkomen die in de afgelopen dagen wel vaker naar bovenkwam: wanneer ben je eigenlijk een Zwollenaar? Ik woon hier nu ruim 25 jaar, ben zo goed ingewerkt via mijn bezigheden als maar kan, maar ik voel me nog steeds een buitenstaander. Voel ik me Vinkevener, dan? Waar ik ben geboren. Een beetje nog wel, maar als ik NU in Vinkeveen kom, voel ik me een vreemde. Er is zóveel veranderd en de gezichten van vroeger zijn weg. En in Haarlem voel ik me direct bij aankomst een oud-Haarlemmer, terwijl ik daar maar twee jaar heb gewoond, maar wel twee hele belangrijke jaren misschien. Over mijn woonplaatsen in België hoeven we het niet te hebben trouwens. Ik heb mij héél even een Antwerpenaar gevoeld, herinner ik me, maar een Waal, of Ost-kantonner, nee, ik geloof het niet. Ingewikkeld hoor, dat soort gevoelens... Ok, flauw bruggetje ...

donderdag 18 mei 2017

teeps

Zo, de werkweek zit er weer op:



misschien is het wel leuk om die cassettes wat beter in beeld te brengen:



ik lieg een beetje in de uitzending, want deze bandjes heb ik al enkele jaren geleden bij de kringloop gevonden, toen je daar nog cassettebandjes trof. Dit was er één van een grotere partij met allemaal dit soort hoesjes, herinner ik me. Zo stom dat ik niet alles heb meegenomen en alleen maar wat op het eerste gezicht demo-bandjes leken. De rest bestond volgens mij, uit zelfgetekende hoesjes bij compilaties en geteepte LP's (bonkt nu met zijn hoofd enkele keren òp het bureau...)

vrijdag 14 april 2017

nog meer van die dingen ...

Eerst nog wat dingen van eergisteren, die ik nog niet had laten zien, maar die ik wel geslaagd vond:


en deze vond ik zo leuk, dat ik er mijn fb-profielfoto van heb gemaakt:


en dat was per ongeluk, want ik bedoelde eigenlijk deze hieronder, maar daarvan zie je bijna niet dat ik er een grap mee heb uitgehaald. Ik kreeg echter op die hierboven meteen likes, dus ik liet het maar. Gek hè, dat je niet zo snel iets weghaalt waar je reacties op hebt gekregen, maar ik doe het wel steeds vaker.


Maar voordat ik op fb doorga, eerst nog wat "mislukte", maar net leuk genoeg om te bewaren:


Die éénnalaatste was er dus ook één waar ik reacties op kreeg, maar ik vond hem zelf te flauw, dus heb ik hem toch maar weggehaald. Het blijft iets raars dat facebook en het klaarblijkelijke veranderen van de ongeschreven regels, door de introductie van de iPhone. Vroeger toen nog niet iedereen zo'n ding op zak had, kon je rustig twintig videos achter elkaar posten, of een experimentje starten, waarbij je iets met de feedback van lezers deed, maar dat kan nu niet meer, omdat er mensen continue via dat telefoontje online zijn en hebben ingesteld dat er bij ieder bericht dat een vriend plaatst een signaaltje afgaat, waardoor ze dat apparaat uit hun zak moeten halen om te kijken wat het is.
Afijn, ik schoot gisteren weer even in de ouderwetse modus, want ik had schik in dat gezichtjes spiegelen en het leek mij wel leuk om ze meteen te posten... ja, toch een soort kunstprojectje, maar goed... niemand reageerde, dat snap ik dan nog wel, maar op het moment dat ik er even een hele flauwe Trump-spiegelface tussengooi, blijkt dus dat die wèl gewaardeerd werd... Toen ik doorging liet iemand mij weten dat hij het wel genoeg vond ... ik dacht eerst dat het een grapje was, maar ik merkte aan een tweede antwoord dat het serieus was ... Ja, dat was in combinatie met het wèl waarderen van wat ik zelf niet goed vond een beetje een koude douche. Je onbegrepen voelen ... van dattem... Tòch ga ik mijn creatieve watervalgedrag niet veranderen. Tot zo ver... Ik toon hier alsnog het grootste deel. Op je telefoon een hele scroll; overschakelen naar lap- of desktop wordt geadviseerd ter voorkoming van erger.








 

















Ik weet, dit is al vaker gedaan, maar - dooddoener van de dag - nog niet door mij en nog niet met deze plaatjes en ik vind het zelf heel leuk en interessant.

Oja, ik heb ook een nieuwe camera, een opvolger van mijn ouwe die met plakband aan elkaar hing..., om niet te veel te hoeven omschakelen (zou dàt het zijn... ik wil niet meer veranderen ...) en tja ... dan ga je fietsen en dan schiet je kiekjes zoals het hoort:


Ja, dat benne leuke dingen voor de mensen...