Posts weergeven met het label van die dingen. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label van die dingen. Alle posts weergeven

donderdag 4 januari 2018

vulkanen en kringloopbios

Ok, nieuw project, we gaan het zien, letterlijk en figuurlijk. Ik heb hele kratten met films op VHS-banden en ik doe daar al heel lang niets mee. Ze komen vrijwel allemaal uit kringloopwinkels en sommige gingen zelfs weg voor 6 voor 1 euro, omdat ze niet kwijt te raken waren. Ja en dan gaat Jan hamsteren: soms is het kijken van films namelijk het enige waar ik me toe kan brengen in een depressieve periode, dus het leek me goed om een voorraadje te hebben. Daarbij hadden veel filmnamen en omslagen ook een intrinsieke aantrekkingskracht: die moest ik gezien hebben. Inmiddels heb ik ook al DVD's voor dumpprijzen van 6 voor 5 euro meegesleept.
Omdat het voorlopig toch een beetje moeilijk blijft om de avonden door te komen, ga ik gewoon iedere avond zo'n film kijken en die, indien er iets over te zeggen valt hier bespreken. Als ik denk dat ik hem toch niet meer zal herzien, dan gaat hij weg en te bewaren dvd's gaan uit het doosje en in een mapje.
Bij de eerste ging dat eigenlijk al een beetje mis: ik keek gisteren Starship Troopers op VHS, overigens de eerste keer dat ik écht merkte dat het in beeldkwaliteit scheelt als je de band eerst een keer heen en weer spoelt. Ik wist niet zeker of ik hem al eens helemaal bekeken had, of dat ik er een keertje halverwege op TV ingevallen was. Hij was prima uit te zitten (oja, nòg een projectregel, films die ik na een minuut of 20 nog niet leuk vind, kijk ik niet uit en die gaan meteen naar de wegbrengkast) maar deze ga ik niet nòg een keer draaien, maar ja... het is wel een SF-klassieker, moet ik die dan niet in de SF-kast bewaren... ahum... jullie merken het al, dit zijn breinkrakers...


Indrukwekkend vond ik overigens de aftiteling: er kwam geen einde aan de lijst met mensen die aan de film hadden meegewerkt, tot in de kleinste details, behalve, en dat moet me toch even van het hart, de leden van het orkest die deze zeer kundige filmmuziek hebben gespeeld. Dan moet er ook bij staan wie de eerste viool, de tweede, etc... speelde. Toch? De lijsten met supervisor dit en productie-assistent zo hielden maar niet op, ondertussen klonk dreigende muziek die de omvang van dit project nog eens benadrukte en de mensen die die muziek uitvoerden werden niet met naam en toenaam genoemd.
Verder: ja, het is jammer dat ik geen huisgenoot meer heb, want er was niemand die mijn grinnikend "volkomen ongeloofwaardig" kon horen dat af en toe uit mijn mond ontsnapte. Bij The Big Bang Theory komt dat ook vaak voorbij. Kijk, zo'n heel verhaal is natuurlijk ongeloofwaardig, maar àls je aannneemt dat wij een invasie kunnen organiseren aan de andere kant van de Melkweg (!) en je daarom moet aannemen dat zoiets als "warp-drive" in de nabije toekomst praktisch realiseerbaar is, dan heeft een astroïde die aan de andere kant van de melkweg uit zijn baan wordt gestoten nog geen warp-snelheid. Die heeft hooguit de hoogst haalbare impulssnelheid en dan is er in ieder geval ruimschoots de tijd om de Aarde te waarschuwen als hij voorbij Jupiter scheert. Dan hebben ze nog jaren om dat ding op te blazen, want die techniek is in de film ruimschoots voor handen. Onmogelijk dat Buenos Aires diezelfde dag nog wordt vernietigd, zonder dat men het ziet aan komen. Van die dingen, ja. En dan heb ik het nog maar even niet over het nog bij bewustzijn zijn, met verwondingen waarbij je normaal gesproken op slag dood zou zijn, het kunnen praten met een staak door je long en het bestaan van nucleaire handgranaten, waarbij de werper het overleeft als hij maar hard genoeg wegrent...
Overigens moet ik zo'n film voortaan ietsje vroeger op de avond instarten, want nu droomde ik dat ik een ruimtevaarder was die gestrand was op een planeet met een door Paul Verhoeven bedachte dystopische maatschappij, waar ik gedwongen werd om aan een burgerschapstraining mee te doen, wat niet echt van een leien dakje ging, maar ik moest daar blijven want mijn vader lag daar in het ziekenhuis na een hartinfarct. (Dat laatste heeft overigens echt plaatsgevonden op nieuwjaarsdag, maar het was een relatief lichte en het gaat alweer vrij goed met hem. Ik hoef niet van alles uitgebreid verslag te doen hier, had ik al eens besloten...)

en dan het thema van vandaag:

zaterdag 9 december 2017

geweten en creatief proces

Vanochtend regen, wind en vooral kou getrotseerd om naar een optreden van het Keltisch Ensemble van Karin Kuiper te gaan kijken en luisteren in de stadsbieb (ja, zo blijf ik het noemen anders denken mensen buiten Zwolle bij Stadkamer dat het een café is of zo), maar het was net afgelopen. Daar het in het kader van een schrijfmarathon voor Amnesty was, ben ik toch maar even gebleven om brieven te schrijven. Dat was al héél lang geleden. Nog wat leuke mensen aan mijn tafel ontmoet en onverwacht toch weer een goede daad verricht, altijd prettig voor iemand met zo'n ingewikkeld geweten als ik.
Af en toe wat extra geld toestoppen of een broodje kopen voor een straatkrantverkoper en zo vegetarisch mogelijk eten wordt daar ook een beetje door ingegeven. Hoe doen jullie dat eigenlijk? Hoe gaan jullie om met het besef dat je in een enorm bevoorrechte situatie zit op het moment dat je wordt geconfronteerd met een medemens die een aanmerkelijk minder prettig, sterker nog: schrijnend lot heeft?

De obsessie voor Alone again or was gisteren ineens over. Ik had plots geen zin meer om het 100% nootje voor nootje uitzoeken en het vinden van de juiste klankcombinaties voor wat ik in mijn hoofd heb voort te zetten. Maar dan moet ik ook weer in gevecht met de verschillende kamerleden in mijn hoofd, want er beginnen er twee tegen elkaar te schreeuwen: één die vindt dat ik het koste wat kost moet afmaken, want het is een geniaal idee waarmee ik iedereen zal verbluffen en een andere die vindt dat ik het meteen op de plank moet leggen naast Hyperspace, het vervolg op In My Spaceship dat ook al 8 jaar wacht op voltooiing, want de wereld draait tòch wel door en loslaten is ook een kunst! Alles of niets dus en dan zijn er ook nog veel zachtere genuanceerdere stemmen die voortdurend wisselende coalities sluiten met de hoofdrolspelers. Twijfelen heet dat proces.

Inmiddels ben ik tot een compromis gekomen: het niet afmaken van iets levert ook stress op en als we het nu eens een paar tandjes lager doen en dan maar niet zoals ik het in mijn hoofd had. Soms moet iets zoals het kan, als het niet kan zoals het moet en wie weet komen er doordat ik de lat lager leg juist weer nieuwe creatieve oplossingen om tot een afgerond geheel te komen. Gisteravond heb ik een klein stukje ingespeeld op de minisynth en vanochtend heb ik bij het ontbijt de definitieve vorm bepaald en ingevoerd, de totale tijdsduur en de lengte van de bouwstenen, de lijntjes waarbinnen ik nu moet gaan kleuren: zingen, dwarsfluit- en keyboard spelen en sampletjes plakken... Ieder dag een stapje erbij. Dat zou op zich ook knap zijn, want daar heb ik meestal geen geduld voor. Een idee moet meteen, zo snel mogelijk en zo ononderbroken mogelijk uitgevoerd worden. Even wegleggen vergt enorme wilskracht. Dat heb ik van Opa Turkenburg. Die dreef zijn kinderen op hoge leeftijd soms tot wanhoop. Op een dag ging 's ochtends vroeg de telefoon bij mijn ouders: "yep, dat zal hem wel weer zijn... iets dat onmiddelijk moet gebeuren", een jaar na de dood van oma begon het vuur weer op te laaien, maar het bleek een verpleegster die opa dood in bed had gevonden. Hij is ook nog wethouder geweest. Ken je nagaan... Nou, ik ben niet van plan om een jaar na Willeke er tussen uit te knijpen, maar Opa was dat waarschijnlijk ook niet. Waarom schrijf ik dat eigenlijk?

Er viel net een envelop door de bus: een pakje briefpapier, een balpen en adresstickers op mijn naam van de stichting Viervoeters en een paar gruwelijke foto's: 'Dieren in nood' hebben mijn hulp nodig. Nee, hier wint het opstandige stemmetje in mijn bovenkamerparlement het. Zo'n manipulatief beroep op mijn geweten, daar kan ik nìet tegen... erg hè. Bedankt voor de balpen, de stickers en het blok papier, die komen goed van pas (net als die van het Leger des Heils).

dinsdag 5 september 2017

van die dingen

Ik heb nog wel geaarzeld of ik dit artikel met àl mijn vrienden op facebook zou delen, maar ten slotte post ik al mijn vg's ook en ik vind het zó knullig dat het bestuur van onze omroep het zover heeft laten komen. Met een beetje meer menselijkheid en vertrouwen en een beetje minder ego en zelfingenomenheid was dit allemaal niet gebeurd. Dat durf ik zo te zeggen. Maar dit is de zoveelste keer dat er gedoe in de tent is en ik ben nu wel klaar met de lokale radio hier. Ook mijn obsessieve neiging om precies uit te willen zoeken hoe het zit, ga ik niet langer voeden, want dat is letterlijk slecht voor mijn zenuwen.


Intussen heb ik ongeveer alles gedaan om mijn 2 programma's los te weken van de organisatie: websites en fb aangepast. Ook de naam van mijn uurtje Zwolse muziek heb ik maar vast veranderd, omdat strikt juridisch die naam van rtvzoo is. Ik ga dus vandaag beginnen met een aflevering van "Zwolse Geluiden" en de fb-pagina wordt "Zwols Geluidsarchief". En als iemand de domeinnaam zwolsmuziekarchief.nl wil hebben, valt er misschien nog iets te verdienen, hihi. Zwolsgeluidsarchief.nl is ook van mij. Depressieve mensen denken in worst-case scenario's las ik vanochtend weer en inderdaad: toen ik beide domeinen tegelijk kocht voor 6 euro per stuk, per jaar (nee, zo duur is dat echt niet) was dat omdat ik al rekening hield met ontwikkelingen als deze.



VG voor vanavond is al af. Die naam is strikt genomen weer nìet van hun, maar ik denk niet dat daar ook maar een haan naar zou kraaien, als het wèl zo zou zijn. Er zijn al problemen genoeg. Mochten de plannen van de bestuursvoorzitter tòch lukken en hij krijgt écht een gezonde omroeporganisatie van de grond (wat mij sterk lijkt, maar goed, ik heb hem laten weten: ik laat mij graag verrassen), dan kan ik me voorstellen dat ze de naam Zwols Muziekarchief willen houden en ik heb in mijn "ontslagbrief" aangegeven dat ik dat niet handig zou vinden, maar dat ik ze daar alle ruimte voor wil geven. Ook zal ik gewoon nieuwe vondsten op blijven sturen. Het zal waarschijnlijk nog wèl even duren, voordat mijn naam van de website weg is.

 
Ja, in het licht van wat er in de wereld zoal gebeurt zijn dit allemaal weer volstrekte futiliteiten en een ander was schouderophalend verder gegaan, maar ik niet. Het gaat me allereerst aan het hart en bovendien moet ik de zaken altijd netjes geregeld hebben van mezelf.

Nou... vooruit.... nog wat blote dames...

zondag 16 juli 2017

Voor we verder gaan eerst even dit:


This illustration appeared on the cover of The Ship’s Doctor in 1954. The figure of the doctor was reworked, the medical bag was removed, the arms repainted, and the image was reused on the the cover of The Dispossessed in 1956. Original painting by Walter Popp.

vind ik altijd mooie vondsten.

Naar aanleiding van het nieuwe blog van Emiel wat voor mij weer aanleiding was hem op dit blog te wijzen, bladerde ik zelf ook nog weer eventjes terug. Dat is iets heel geks eigenlijk: als ik iemand iets stuur dan bekijk of beluister ik het zelf na versturing nog een keer als om me voor te stellen hoe die ander het tot zich neemt. Anyway, het viel mij op dat ik het echt met enige regelmatig over mijn depressies en mijn medicijnen heb en ook vaak met een mededeling als: 'ik leg het nog één keer goed uit en dan hou ik er over op'. Mmmm ...


ik zet die observatie even in de week...

Verder ben ik Wil Wheaton weer gaan volgen en dan krijg je weer een hele andere visuele input:


Sinclair at the 1964 New York World’s Fair

vrijdag 2 juni 2017

ingewikkeld

Ik realiseerde me ergens tussen gisteren en nu dat het ineens wegvallen van een plek en een groep mensen waar ik heel veel (warmte, aandacht) van ontving (de hospice) ook niet te onderschatten is. Ik voelde me gisteren in een warm bad komen, heb voor het eerst sinds die laatste week in het bijzijn van anderen kunnen huilen, waarschijnlijk omdat het zo vertrouwd en veilig voelde. Had ik het eerder moeten doen? Ik zal het nooit weten. Er zijn ook dingen waar ik alleen doorheen moet voordat ik mensen weer kan zien.
Het onderzoek naar Zwolse componisten leverde vanochtend een pijnlijk vermoeden op... Veel van de componisten van betekenis blijken net als ik import te zijn. Misschien valt het mee, want de helft, waaronder  twee bekende heb ik op dat punt nog niet goed bekeken, maar het deed een vraag opkomen die in de afgelopen dagen wel vaker naar bovenkwam: wanneer ben je eigenlijk een Zwollenaar? Ik woon hier nu ruim 25 jaar, ben zo goed ingewerkt via mijn bezigheden als maar kan, maar ik voel me nog steeds een buitenstaander. Voel ik me Vinkevener, dan? Waar ik ben geboren. Een beetje nog wel, maar als ik NU in Vinkeveen kom, voel ik me een vreemde. Er is zóveel veranderd en de gezichten van vroeger zijn weg. En in Haarlem voel ik me direct bij aankomst een oud-Haarlemmer, terwijl ik daar maar twee jaar heb gewoond, maar wel twee hele belangrijke jaren misschien. Over mijn woonplaatsen in België hoeven we het niet te hebben trouwens. Ik heb mij héél even een Antwerpenaar gevoeld, herinner ik me, maar een Waal, of Ost-kantonner, nee, ik geloof het niet. Ingewikkeld hoor, dat soort gevoelens... Ok, flauw bruggetje ...