Berichten weergeven met het label voeten. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label voeten. Alle berichten weergeven

vrijdag 17 februari 2017

Voetjes van de vloer 5

Vandaag een 'mindere dag' gehad... ehm.. 'en al mijn hersens blubberbrij'(Yoghurt), zoiets. Ik ben toch even de stad ingegaan met kado-geld en ik heb dat aan nieuwe cd's besteed, daar mijn vaste tweedehands dealer op vakantie was, dat was ik even vergeten, maar ik heb geen spijt van wat ik gekocht heb.

Deze swingt als een tiet:

en deze helemaal te wow, weetjewel en kan ik uitstekend voor VG gebruiken:


en hier ga ik een keer echt voor zitten:

ik had wel een inmiddels gedigitaliseerd cassettebandje van de première hiervan die rechtstreeks op de radio was indertijd, maar dit luistert vast nèt iets lekkerder.

en verder Pink Floyd's Ummagumma, die ik alleen maar op en vreselijk krasserige tweedehands LP had en daar is het nèt niet het album voor... en een twee CD-box van Kayak met hun eerste twee albums. Die had ik nog niet. Ik stapte indertijd in bij Royal Bed Bouncer en haakte na Phantom of the night weer af, die ik nu weer wèl heel leuk vind, omdat het mooie herinneringen boven brengt.

Uiteraard heb ik bij alles zoveel mogelijk van aanbiedingen geprofiteerd, om het uiterste uit mijn bedrag te halen en toen hield ik nog nèt geld genoeg over voor een patatje pindasaus in een puntzak, waarmee ik naar een bankje langs de gracht ben gelopen. Triest weer en koud, maar dit deed me weer denken aan mijn tijd als eenzame straat-café-artiest, alleen wachtte mij nu na de puntzak friet een warm huis en geen tentje of goedkope hotelkamer waar de bedrading uit gaten in het plafond hing, maar daarover wellicht later nog eens. Zouden jullie het leuk vinden als ik mijn on the road-avonturen vertel? Anyway, ik doe het toch wèl (of niet...).

maandag 23 januari 2017

voeten


Mensen die mij op facebook volgen zullen het al begrepen hebben. De gebeurtenissen in Amerika houden mij nogal bezig.
Het is voor mij echt alsof er een Philip Dick-roman werkelijkheid aan het worden is. Dat er door het Witte Huis nu glashard gelogen wordt. Ik vind het onebegrijpelijk.


Verder zijn de avonden sowieso moeilijk. Ik denk dat het vooral vermoeidheid is, maar het is vreselijk, dat gevoel van incompleet zijn, van leeg zijn, van ernstig gewond zijn, van dat het nooit meer goed komt. Ik snap de mensen die vrij snel weer een relatie beginnen na de dood van een partner zeer goed, om de wond te helen, om de pijn te verzachten. Maar dat is een gevoel. Aan de andere kant zegt mijn gezonde verstand ook dat het logisch is dat veel van die relaties (niet allemaal, maar veel) ook weer stranden, omdat de tijd er nog niet rijp voor was, of omdat je door je gretigheid jezelf en de ander tekort deed door te snel genoegen te nemen met iemand die eigenlijk niet zo goed bij je past. Ik snap ook de mensen die hierom de rest van hun leven alleen blijven, omdat niemand lijkt te kunnen tippen aan je overleden maatje. De gedachte dat het toch nooit meer wordt zoals het was. Maar ... moet dat je er van weerhouden om opnieuw te beginnen? Nou, overdag gaat het verder wel.