Berichten weergeven met het label vrouw met steekwapen. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label vrouw met steekwapen. Alle berichten weergeven

zaterdag 7 januari 2017

zwaarddames varia (9)

En dan loopt zo'n dag toch weer anders dan je verwacht en gepland had. Ik had Wil's smalle boekenkasten weer teruggezet naar waar we ze vroeger hadden staan, aan weerszijden van het hoofdeind van ons bed, met de open kant naar het bed. En zonder er bij na te denken (hooguit: dan is Wil weer een kleine beetje terug in de slaapkamer...) zette ik ook al haar boeken er weer in zoals ze er de afgelopen anderhalf jaar in hadden gestaan: geschiedenis bij geschiedenis, filosofie bij filosofie, Duits bij Duits, beroemde vrouwen bij beroemde vrouwen, medisch bij medisch en varia bij varia... Toen ik daarmee klaar was, liet ik mij van vermoeidheid op het bed vallen en daar staarden ze mij aan: precies dezelfde boeken in precies dezelfde constellatie zoals ze mij in de verpleeghuiskamers waar Wil heeft verbleven en vooral de laatste daarvan hadden aangestaard. Ik kreeg een soort paniekaanval... De boeken leken een pijn uit te stralen en ik kreeg er letterlijk hoofdpijn van en de vermoeidheid werd bijkans verlammend. Wat een idioot plan! drong ineens tot mij door.
"Keer niet terug naar het land van herkomst, je vindt niet de oerkracht, je vind een warboel van voet -en fietspaden en boven je hoofd cirkelende helikopteren die er op moeten toe zien dat je niet met vuur speelt..." (Freek de Jonge, Het Damestasje) Teruggaan naar iets waar ik afscheid van heb genomen doet mij meestal geen goed. Invallen, of zelfs terugkeren naar een oud-werkgever, zitten blijven, terug naar je geboortestreek... het werkte vaak deprimerend op mij. Het is ook het thema van naargeestige dromen: dat ik weer ergens terug naar toe moet: in de schoolbanken, de kerk, voor de klas, terug naar de Praxis Amersfoort, het conservatorium. Eenmaal afscheid van iets genomen kan mijn brein er kennelijk slecht tegen dat dat weer terugkomt.
Ik nam wat kalmerends en iets tegen de hoofdpijn en besloot niet met R. naar het oude stamcafé van Wil en mij te gaan. R. begreep dat later meteen: dan zou je er nog een schepje bovenop doen. Wij hebben daarom twee medium pizza's extravaganza door Domino laten bezorgen: "jezus, als dit 'medium' is dan vraag ik me af wat 'small' is!" riepen wij beiden bijna in koor uit en daar betaal je dan een tientje per stuk voor... nouja, niet bij na denken, vreten met die hap...

Ik heb zin om een verhaaltje te schrijven over iets wat actueel is: waarheidsvinding en de bewustwording dat (ongefundeerde) meningen belangrijker lijken te zijn geworden dan zorgvuldig gezochte waarheid. Ik kwam er op door dit plaatje:




Iemand zette als commentaar hieronder "terwijl het duidelijk de letter 'g' is". Ik ben zo vrij geweest deze uitspraak op mijn fb te plagiëren.

Mijn verhaaltje zou kortgezegd gaan over buitenaardse wezens die over enkele eeuwen op hun internet een snipper van de LP-hoes Sgt Pepper's Lonely Heart's Club Band vinden: het is een gezicht. Wetenschappers die de aarde al langer bestuderen vertellen dat dit een stukje verpakkingsmateriaal is van een schijf waar geluid op werd opgeslagen en dat dat geluid waarschijnlijk diende om het genotscentrum van de aardbewoners te stimuleren en dat dit gezicht onderdeel is van een groep aardbewoners die afgebeeld stonden op dat verpakkingsmateriaal. De niet in die richting geschoolde aliens vinden dat absurd en wijzen op allerlei voor hun onlogische dingen en vermeende denkfouten. Er zouden uiteenlopende alternatieve theorieën komen die alleen gebaseerd zijn op speculaties over wat die snipper nog méér zou kunnen zijn. Er zouden voor de leek hele aannemelijke theorieën tussen zitten. De complottheorieën zouden natuurlijk evenmin ontbreken.
Mijn punt zou dan zijn: wij weten dat die wetenschappers gelijk hebben, maar het is voor hen héél moeilijk om dit aan het verstand te peuteren van mensen die geloven dat wetenschap ook maar een mening is. Een alien moet bij wijze van spreken al een jaar boeken bestuderen om te snappen wat een LP-hoes is. Ik zou dan de vergelijking trekken naar de klimaatverandering, anti-vax, evolutie, homeopatie, acupunctuur, morfogenetische resonantie, ESP en andere zaken waarvan de wetenschap hele goede redenen heeft om aan te nemen dat het zo in elkaar zit, als in wetenschappelijke kring geaccepteerd is. Dat de maan met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet vierkant is maar rond, dat snappen we nog wel, dat kunnen we zien (en toch zal er wel ergens één figuur zijn die een alternatieve theorie heeft), maar vele andere verschijnselen zijn zó complex dat je er écht lang voor geleerd moet hebben en een basisbegrip moet hebben van de theorie die stukje bij beetje door generaties wetenschappers is verzameld en uitgewerkt. Maar ik laat het even bij het vertellen van de opzet. Het verhaal nu verder nog uitwerken is zinloos. Ik ben dit eitje alweer kwijt.

Afijn, ik heb na R's bezoek de boekenkasten weer leeggehaald en er op alfabetische volgorde van schrijver literaire romans in gezet en daarbij heb ik dan de alternatieve theorie bedacht dat de schoonheid, wijsheid en troost van de woorden in die boeken een soort beschermingsschild uitstralen dat mij behoedt voor naargeestige dromen. En het werkt! het werkt!

vrijdag 6 januari 2017

zwaarddames varia (8)

Niet zoveel veranderd ten opzichte van gisteren. Nou, wat meer puf, dat wel.. Ik slaap wel veel, maar tussen de bedrijven door lijk ik meer energie te hebben dan een poosje terug. Vandaag toch maar weer wat administratie. Van sommige instanties krijg je gewoon een brief met een formulier waar je je handtekening onder moet zetten, dus dat valt best mee. Ik ben van plan om de spulletjes die we even snel uit Willeke's kamer op de hospice hebben verhuisd naar de op dit moment twee minst gebruikte kamers weer verder op te ruimen, om meer overzicht te krijgen.
Vanavond ga ik met chatvriend R. eten in het eetcafé waar Willeke en ik vaak kwamen voor alle ellende begon. We hadden nog het voornemen om er eind 2015 te gaan eten. Ik ben nog wezen checken of haar elektrische rolstoel door de deuropening kon en dat was zo, maar toen kwam de longontsteking en de afhankelijkheid van sonde en ademapparaat. Een bruiloftsfeestje in een zaaltje in het verpleeghuis zelf lukte wel, maar volgens mij ... is ze afgezien van de ziekenhuisbezoekjes en het concert waar we met de wensambulance naartoe gingen niet meer van het terrein afgeweest... Nee, die keer dat ze 's avonds laat aangeschoten de rolstoeltaxi inslingerde in november zal de laatste keer geweest zijn dat ze thuis was. Ik pijnig mijn hersens om me januari en februari 2016 te herinneren. Ja, Bowie ging dood en ik was met een neef en nicht in Groningen nèt naar de expositie geweest. Meer kan ik me niet voor de geest halen.

maandag 19 december 2016

dolk- en zwaarddames, etc... (7)

De mix van gisteren staat op mixcloud. Dat was nog een heel gedoe, want ze hebben e.e.a. veranderd en mijn opgeslagen wachtwoord deed het niet meer, etc... Maar hij is beschikbaar en hij staat hier zo'n beetje op auto-repeat.



Als je het niet mooi vindt, hoef ik dat even niet te horen. Niet dat ik dat ooit via dit weblog hoor, hoor, maar er zijn in mijn omgeving mensen die zich soms niet zo goed kunnen inhouden op dat vlak. Alsof het zo belangrijk is om uit te leggen waarom jij iets niet goed vindt, of waarom iets geen kunst is. Laat maar, ik hoef het niet te weten.

Waar ik ook niet tegen kan is als mensen commentaar hebben op mijn gebruik van medicijnen, terwijl die echt het resultaat zijn van jaren zoeken, naar de juiste manier om met mijn specifieke aandoening om te gaan. Ik kan me er vreselijk over opwinden als mensen die geen idéé hebben waar ze het over hebben over "het gevaar van anti-depressiva" beginnen en dan met artikeltjes aankomen waarin men zich baseert op onderzoeken waarvan men zelf al zegt dat ze gebrekkig zijn opgezet, of op één psychiater die zichzelf graag op radio en TV hoort praten, die zegt wat mensen graag willen horen, dat het een schande is met Big Pharma en zo, maar wiens ideeën en de manier waarop hij ze uitdraagt onder 98 % van zijn collega's niet onomstreden zijn. Ik ga me er na dit stukje ook niet meer voor verantwoorden. Bekijk dit filmpje nog maar eens



Ik ben er van overtuigd dat ik zonder deze middelen niet meer geleefd had, nooit een carrière als muziekdocent had kunnen hebben en nooit In My Spaceship had kunnen schrijven, dat de meesten die dit blog lezen nooit van mij gehoord zouden hebben en ik denk ook dat er een vrij grote kans is dat Joost Zwagerman, Wim Brands en Antonie Kamerling nog hadden geleefd en hun inzinking hadden overwonnen als zij de juiste medicinale ondersteuning hadden gekregen. Ik ken veel mensen die ook al van alles hadden geprobeerd en voor wie die pilletjes dezelfde uitwerking hebben gehad als bij mij. Het voeden van de publieke opinie met negatieve geluiden over anti-depressiva (alsof we het trouwens over één soort stofje hebben en niet over de grote verscheidenheid die er inmiddels is) kost levens en dáárom ben ik er zo boos over.
Aan de andere kant vind ik de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg absurd en ben ik wèl van mening dat dit soort medicijnen alleen door specialisten mag worden voorgeschreven, omdat ze inderdaad niet lichtvaardig moeten worden gebruikt, daar ze behoorlijk op het chemisch evenwicht in je hoofd ingrijpen. Een depressie is niet alleen maar somberheid, dat is er maar één symptoom van. Het is als een hoofdpijntje vergelijken met een volontwikkelde migraine-aanval. (Volgens mij heb ik dat ook al tig keer gezegd, hier).

Ik schrijf dit nu op mijn blog van mij af, omdat ik geen zin heb om met iedereen afzonderlijk in discussie te gaan (niet alleen hierover). Dit is de laatste keer en hier moeten jullie het mee doen. Ok, misschien zit ik er wel naast en slik ik al jaren wel zéér effectieve placebo's, ik denk het niet, want veel ervaring en een slag in de rondte gelezen, maar mocht het zo zijn, ook dàn wil ik het er niet meer over hebben. Ik heb een te groot deel van mijn leven depressief doorgebracht en er overkomen mij ook nu weer zeer moeilijke dingen en het kan me gewoon allemaal niet meer schelen. Ik ga volledig voor de symptoombestrijding en het zo leuk mogelijk maken van de rest van mijn leven.
Op dit moment valt dat even niet mee, want je geliefde zo zien wegkwijnen en hulpeloos te zien worden is bijna onverdraaglijk, maar het gaat me lukken, echt waar.