Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven

vrijdag 22 september 2017

nabespreking

Ik ben ook een beetje grieperig of zo... je kent dat vast wel: net te ziek om te werken, net niet ziek genoeg om thuis te blijven. Alleen hoef ik niet meer te werken, dus kan ik lekker helemaal "uitzieken". Gisteravond of eergisteravond zag ik een nieuw dieptepunt in de Nederlandse TV-cultuur: André van duin die voor Max een aankondiging deed voor de ... let op: "nabespreking van Heel Holland bakt van afgelopen maandag." Ik zeg het nog een keer: "de NAbespreking van Heel Holland bakt." En het was iets waar we vast allemaal naar uit keken.
Nu heb ik op zich niets tegen kookprogramma's, hoewel er op dit moment wel een overkill aan is en je je ook kunt afvragen of het niet wrang en decadent is in het licht van de vele mensen die maar net genoeg of veel te weinig te eten hebben op de wereld. Nee, in principe ben ik niet tegen programma's waarin mensen worden aangemoedigd zelf iets te maken, ook al is het zo truttig als Heel Holland bakt. Dat kan ik allemaal nog aan, maar... een speciaal programma voor de na.be.spre.king ... Ik heb erg weinig met sport, maar die nabesprekingen en die microfoons die in de snufferds van een atleten worden geduwd als ze net over de finish zijn gekomen, of wanneer de wedstrijd net is afgelopen... wat moeten die arme mensen er nu in hemelsnaam over zeggen? Er komt ook zelden iets verrassends uit.

De nabespreking van Heel Holland bakt, dus...


Meer zit er eigenlijk niet in voor vandaag. Ik ben gisteren bezig geweest met de samenstelling van VG187. Het thema is 'raadsels' en ik kom tot mijn eigen verbazing op een programma van 2 uur uit.

zondag 10 september 2017

en toen...

Tja... en toen heb ik een stokje tussen de blogrol van dat Amerikaanse blog en hier gestoken en weldra zakte het bezoekersaantal terug naar drie per post, waarvan ik er dus één zelf ben. Ik heb alles zoveel mogelijk op slot gedaan. "De Bie? Die woont hier nie! Wilt u nu weggaan?" "Bie Alsjeblieft, kom nou uit die boom! Ik heb hele gezellige post voor je" Zomaar wat audiofragmenten die meteen op de innerlijke bandrecorder omhoog komen. Maar goed. Ik stuur dus aan Frits en Ton iedere keer een mailtje als ik iets nieuws post. Dus dan zullen zìj die twee bezoekers wel zijn... Dus ik maak dit blog alleen nog voor hèn? Maar ... ik dacht dat er nog veel meer vriendjes en vriendinnetjes uit Nederland keken... :-( Het kan ook zijn dat omdat ik in de instellingen de rss-feed-optie op "uit" heb staan, er een paar andere volgers niet meer worden gewaarschuwd.


Ja en tòch ... ik vind het eigenlijk niet zo heel erg op dit moment. Ik ga gewoon door met wat ik doe en net als dat ik geen smartfone heb, heb ik ook geen 'feed'. Ik volg zelf ook alleen mensen door af en toe naar hun website te gaan, nouja ... of op facebook natuurlijk, maar ik heb geen zin om dit op facebook te zetten. Dit is gewoon mijn laboratorium en ieder die geïnteresseerd is kan mij vinden. Ik bedoel: hoe lang noem ik mij nu al Splogman? en desgewenst kan ik iemand toevoegen aan de e-maillijst.
Gisteren zei iemand tegen mij: wat goed dat je nu een podcast maakt. Daar moet je mee doorgaan en op eigen houtje interviews en reportages en er reclame voor maken op facebook en zo krijg je steeds meer luisteraars. Let op, dit was iemand die ik héél erg hoog heb zitten en waardeer en zo, maar mijn oprechte eerste gedachte was: "maar dat wìl ik helemaal niet". Ik wil radio maken, omdat ik het leuk vind en op de manier die ik leuk vind en op het moment dat ik ga proberen luisteraars te trekken ga ik rekening met ze houden en gaat de lol er af. Bovendien wil ik, op dit moment in ieder geval gewoon iets minder makkelijk te vinden zijn. Net zo makkelijk of moeilijk als mijn huis te vinden is (ik moet nog steeds wennen aan dat "mijn" in "mijn huis" overigens).


Ik krijg in de echte wereld vrij weinig bezoek en hoewel ik bezoek op zich heel erg leuk en verheugend vind, is het ook niet erg als het een poosje uitblijft. Maar het doet me weleens denken, vooral de laatste tijd, als ik op de fiets zit om te zien over iemand van mijn vrienden thuis is, omdat ik behoefte heb aan gezelschap: vroeger toen ik op kamers zat kreeg ik veel vaker spontaan bezoek en ging ik zelf ook veel vaker zomaar bij iemand langs. Tegenwoordig is dat bijzonder en ik denk dat dat mede door de sociale media komt.


Frappant dat Frits momenteel soortgelijke gedachten uit. Dat heeft natuurlijk ook met het einde van de vakantie te maken en het begin van een nieuw hoofdstuk. Toen ik vorige week stopte met RTVZoo zag ik dat ik er vier jaar geleden op dezelfde datum was begonnen. De eerste editie van Vreemde Geluiden begon en stopte ook aan het begin van een nieuw seizoen. Het is dus ook door even afstand te kunnen/moeten nemen dat je je weer bewuster wordt van dingen. Wat in ieder geval een overeenkomst is die ik zie bij Frits is dat je zèlf verantwoordelijk bent voor je geluk, voor je mentale hygiëne. Internet brengt mij ook positieve dingen. Ik ban het dus nooit uit, maar het kan wel een verslavende en verblindende werking hebben. Daar ben je echter zelf bij.







woensdag 30 augustus 2017

die zit

Vandaag voel ik me voor het eerst sinds bijna een week weer een beetje normaal. Het heeft ook te maken met een poging iets met mijn medicatie te wijzigen, maar ik had beloofd jullie daar niet meer mee lastig te vallen. Volgens mij ben ik nu écht bij de zgn. onderhoudsdosering beland en moet ik er verder niet meer aan 'knutselen' zoals mijn tweenalaatste psychiater het noemde. Maar ja, het blijft toch van tijd tot tijd moeilijk te accepteren dat je niet zoveel energie heb als andere mensen en dat je stemming niet gewoon gelijkmatig is, dat je niet gewoon iedere dag ongeveer hetzelfde voelt, wilt en vindt en zo en dan geef je je pillen weleens de schuld, terwijl als je eerlijk bent je weet dat je dat zonder pillen ook had/hebt, alleen op een andere manier en veel erger, zodanig dat je niet eens in de zoveel tijd hooguit een uurtje of zo speelt met de gedachte een stevig touw bij de Gamma te kopen, of het dak van de Palestrinaflat eens te gaan verkennen, maar dagen en weken aanéén moet vechten tegen zo'n aandrang. Dus we houden even op met knutselen. Lieve vrienden, jullie doen er toe. Jullie zijn mijn pure natural additieve anti-depressiva. Mag ik dat zeggen? Ja, dat.. %#$-*♀‼ hou je d'r buiten, Smeets!


maandag 21 augustus 2017

lotus 7

Ik heb er geen zin meer in, in radio maken. Afgelopen vrijdag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik een ontmoeting gehad met de ingevlogen bestuursvoorzitter die moet zorgen dat het allemaal weer goed komt. Iemand had mij gezegd: ja maar, jij kent het hele verhaal niet. Oké, fair enough... Er waren nog twee medewerkers bij. Op zich is dialoog altijd beter dan hakken in het zand en wat dat betreft waren we na afloop blij. Alleen na twee nachtjes slapen sloeg de twijfel weer toe. Er moet een hele nieuwe organisatie opgetuigd worden, programmamakers moeten hun eigen product tegen het licht houden om te zien of het wel professioneel genoeg is en anders wordt het voor je gedaan. Er moeten goede bekwame mensen gevonden worden en onbekwame mensen verwijderd. We moeten uitvinden wie er apparatuur uit de studio steelt (nou dàt lijkt me vrij logisch, inderdaad) We moeten een "wij-gevoel" gaan creëren, blablabla... Met sommige dingen ben ik het wel eens, hoor, maar de manier waarop alles tot nu toe is gegaan ... en ook het aan zekerheid grenzende gevoel dat deze meneer een paar glasharde leugens aan mij vertelde en het feit dat hij weinig tegenspraak lijkt te dulden. Het feit dat het nog niet naar de rest van de pers is gelekt, komt omdat hij overal vriendjes heeft. In dit geval is dat wel handig, maar ik krijg er een steeds viezere smaak van in mijn mond. Sorry hoor.

Het hele gedoe en de manier waarop mijn hersenen er mee aan de slag gaan is misschien ook een afleidingsmanoeuvre voor mij van waar ik werkelijk mee zit: de leegte en het verdriet dat Willeke achterlaat. Zaterdagmiddag ben ik naar Kranenburg geweest, begraafplaats,uitvaartcentrum, crematorium, etc... om te kijken naar dat verstrooipark, want ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om haar as zomaar ergens in een rivier te verstrooien zoals we half en half hadden afgesproken. Ik merkte daar dat ik eigenlijk wel behoefte heb aan een plek waar ik naar terug kan keren, de plek waar ik definitief sfscheid van haar heb genomen en dan niet dat lullige verstrooiveldje, waar ik Jopie bij vandaan moest trekken, anders ging hij er op piesen... Ook, toen ik al die gedenkplaatjes zag, bedacht ik me ineens dat ik daar ook behoefte aan heb: een tastbaar bewijs, van ze heeft bestaan van die tot die datum en zij heeft er toe gedaan, haar leven is niet onopgemerkt gebleven. Dat is veel belangrijker dan al die radio-shit.
Ik zit met een dilemma, aan de ene kant ben ik een einzelganger in mijn doen en laten, maar zonder gezelschap kan ik niet. Ik moet ook op de één of andere manier ergens bij horen. Op dit moment wil ik eigenlijk niet meer bij onze lokale omroep horen. De sfeer is écht verziekt. Er wordt geroddeld, gefantaseerd, gelogen, mensen doen rare onverstandige dingen en ik voel me er niet meer veilig. Ook over mijn ontmoeting met 'de baas' deed alweer een verhaal de ronde. Ik had besloten in ieder geval tot kerst te blijven, maar ik weet niet of ik het vol hou. En dan moet ik vanmiddag de presentatie op gaan nemen van een lieve mevrouw die zo blij is met haar nieuwe programma en met mij als technicus... Snappez-vous...?