Posts weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle posts weergeven

maandag 8 januari 2018

spiegels 12

De afgelopen dagen heb ik relatief veel mensen gesproken. Gisteren een weerzien met een oude vriendin, die er de dag daarvoor pas was achtergekomen dat Willeke was gestorven. De ontmoeting met deze 80-jarige vrouw heeft mij enorm goed gedaan. Ze moedigde mij aan om door te zetten in de richting waar ik naar neig: het verleden nòg meer loslaten en echt een nieuw hoofdstuk beginnen. Waarom zou het niet zo kunnen zijn dat het beste hoofdstuk nog moet komen? De pijn en de donkere kant van de wereld aanvaarden en doorléven, maar hier niet mijn leven door laten dicteren. En ballast lozen, nog meer ballast lozen, vooral ook het nog immer teveel aan "spullen" in dit huis. Klinkt dit zweverig, of snappen jullie me wel? In feite kreeg ik gisteren een spiegel voor en wat ik zag viel eigenlijk heel erg mee.

zaterdag 9 december 2017

geweten en creatief proces

Vanochtend regen, wind en vooral kou getrotseerd om naar een optreden van het Keltisch Ensemble van Karin Kuiper te gaan kijken en luisteren in de stadsbieb (ja, zo blijf ik het noemen anders denken mensen buiten Zwolle bij Stadkamer dat het een café is of zo), maar het was net afgelopen. Daar het in het kader van een schrijfmarathon voor Amnesty was, ben ik toch maar even gebleven om brieven te schrijven. Dat was al héél lang geleden. Nog wat leuke mensen aan mijn tafel ontmoet en onverwacht toch weer een goede daad verricht, altijd prettig voor iemand met zo'n ingewikkeld geweten als ik.
Af en toe wat extra geld toestoppen of een broodje kopen voor een straatkrantverkoper en zo vegetarisch mogelijk eten wordt daar ook een beetje door ingegeven. Hoe doen jullie dat eigenlijk? Hoe gaan jullie om met het besef dat je in een enorm bevoorrechte situatie zit op het moment dat je wordt geconfronteerd met een medemens die een aanmerkelijk minder prettig, sterker nog: schrijnend lot heeft?

De obsessie voor Alone again or was gisteren ineens over. Ik had plots geen zin meer om het 100% nootje voor nootje uitzoeken en het vinden van de juiste klankcombinaties voor wat ik in mijn hoofd heb voort te zetten. Maar dan moet ik ook weer in gevecht met de verschillende kamerleden in mijn hoofd, want er beginnen er twee tegen elkaar te schreeuwen: één die vindt dat ik het koste wat kost moet afmaken, want het is een geniaal idee waarmee ik iedereen zal verbluffen en een andere die vindt dat ik het meteen op de plank moet leggen naast Hyperspace, het vervolg op In My Spaceship dat ook al 8 jaar wacht op voltooiing, want de wereld draait tòch wel door en loslaten is ook een kunst! Alles of niets dus en dan zijn er ook nog veel zachtere genuanceerdere stemmen die voortdurend wisselende coalities sluiten met de hoofdrolspelers. Twijfelen heet dat proces.

Inmiddels ben ik tot een compromis gekomen: het niet afmaken van iets levert ook stress op en als we het nu eens een paar tandjes lager doen en dan maar niet zoals ik het in mijn hoofd had. Soms moet iets zoals het kan, als het niet kan zoals het moet en wie weet komen er doordat ik de lat lager leg juist weer nieuwe creatieve oplossingen om tot een afgerond geheel te komen. Gisteravond heb ik een klein stukje ingespeeld op de minisynth en vanochtend heb ik bij het ontbijt de definitieve vorm bepaald en ingevoerd, de totale tijdsduur en de lengte van de bouwstenen, de lijntjes waarbinnen ik nu moet gaan kleuren: zingen, dwarsfluit- en keyboard spelen en sampletjes plakken... Ieder dag een stapje erbij. Dat zou op zich ook knap zijn, want daar heb ik meestal geen geduld voor. Een idee moet meteen, zo snel mogelijk en zo ononderbroken mogelijk uitgevoerd worden. Even wegleggen vergt enorme wilskracht. Dat heb ik van Opa Turkenburg. Die dreef zijn kinderen op hoge leeftijd soms tot wanhoop. Op een dag ging 's ochtends vroeg de telefoon bij mijn ouders: "yep, dat zal hem wel weer zijn... iets dat onmiddelijk moet gebeuren", een jaar na de dood van oma begon het vuur weer op te laaien, maar het bleek een verpleegster die opa dood in bed had gevonden. Hij is ook nog wethouder geweest. Ken je nagaan... Nou, ik ben niet van plan om een jaar na Willeke er tussen uit te knijpen, maar Opa was dat waarschijnlijk ook niet. Waarom schrijf ik dat eigenlijk?

Er viel net een envelop door de bus: een pakje briefpapier, een balpen en adresstickers op mijn naam van de stichting Viervoeters en een paar gruwelijke foto's: 'Dieren in nood' hebben mijn hulp nodig. Nee, hier wint het opstandige stemmetje in mijn bovenkamerparlement het. Zo'n manipulatief beroep op mijn geweten, daar kan ik nìet tegen... erg hè. Bedankt voor de balpen, de stickers en het blok papier, die komen goed van pas (net als die van het Leger des Heils).

woensdag 29 november 2017

mad scientist, weird menace

En toch begint het leven weer een beetje leuk te worden. Tuurlijk, er zijn nog wel vervelende aspecten, nare dromen en pijnlijke gevoelens en angsten die ik liever niet had, maar ik heb gemerkt dat het niet helpt om daar erg lang bij stil te staan of om die te gaan zitten verwoorden op een blog of in een dagboek. De tijd die je besteed aan verslaglegging ben je niet aan het leven, zoiets. Ruimte voor reflectie is er altijd, onder de douche, op de fiets in de rij naar de kassa, in de leeszaal van de bibliotheek, aan het tafeltje in de kroeg of bij het beluisteren van een CD, etc...

Over de kroeg gesproken: ik heb inderdaad een soort stamkroeg gevonden in de H. Er komen daar meer mensen gewoon voor een beetje aanspraak. Er is zelfs een speciale praattafel bij het raam. Als je daar gaat zitten krijg je onherroepelijk gezelschap, als dat er al niet zit. Nee, ik blijf alcoholvrij en dat gaat prima. Het enige waar ik een beetje last van heb is dat je een enkele medebezoeker veel meer en sneller ziet drinken dan ik uit ervaring weet dat goed is voor een mens. Helemaal pijnlijk vind ik het als zo iemand qua gedachten en denkvermogen (en beroep) dicht bij mij in de buurt komt. Maar ja, ik ken het pad, niet iedereen zit hetzelfde in elkaar en je laat elkaar in je waarde. Kennelijk heb je als je nu eenmaal van nature zó diep over het leven nadenkt dingen nodig die je verdoven, om niet gek te worden. Men verbaast zich soms over mijn alcoholvrij witbier, maar ik heb niet altijd zin om uit te leggen dat ik van de avondmedicatie die ik nam vlak voor ik de deur uitging geleidelijk ongeveer net zo rozig wordt als zij en dat ik om die reden ook voor elven weer vertrek.
Maar uiteindelijk heb ik ontdekt dat ik twee dingen nodig heb, naast ademhalen, slapen, eten en drinken: gesprekken/ mensen om mij heen en knutselen met geluid en muziek. Zondag had ik 'per ongeluk' een hele mooie loop (beat) gemaakt en ik kon daar echt meer dan een kwartier naar luisteren, 'zitswingen' en in mijn gedachten alle dingen voorbij laten komen die je daar doorheen kon spelen en plakken. Ik werd daar zó gelukkig van. Ik voelde bijna letterlijk de stofjes in mijn hoofd vrijkomen. Nee, die krijgen jullie pas te horen als het ook echt af is.