Posts weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle posts weergeven
Posts weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle posts weergeven

zaterdag 19 mei 2018

meermin

Gisteravond ben ik direct begonnen met VG203. Het maken van 202 ging al wat relaxter, maar ik ervoer nog steeds tijdsdruk en in tegenstelling tot 201 was ik niet helemaal tevreden, met name het afmixen is te snel gegaan. Door de koptelefoon merk je het niet, maar als je hem op de speakers zet is er teveel volumeverschil. Ik wil wat meer tijd om te experimenteren met compressie. En passant ben ik geïnteresseerd geraakt in leven en werk van Brahms, een componist van wie ik best wel hield, niet overdreven, maar hij heeft enkele verdomd mooie dingen gemaakt. Door die educatieplaten kom ik toch meer dingen aan de weet dan op het conservatorium, waar de nadruk lag op het kunnen plaatsen in en herkennen van de stijlperiode waarin de componist werkzaam was en wat voor soort stukken hij schreef. Het beluisteren van alle werken was je eigen verantwoordelijkheid. In de colleges kreeg je enkel de belangrijkste voorbeelden.


De levensloop van Brahms maakt me toch nieuwsgierig, vooral om me eens meer te verdiepen in die 4e symfonie. Ik heb een soort handboek met de beste uitvoeringen van het "ijzeren repertoire" en ik zag dat de ultieme uitvoering van dit werk bij bol.com niet al te duur was. (Al doende kwam ik er achter dat ik toch ìetsje strakker moet gaan budgetteren, of in ieder geval eens een overzicht op paier zetten van wat er iedere maand in en uit gaat.) En als het goed is komt hij vandaag in de bus. De 4e symfonie en de Hongaarse Dansen worden de rode draad. Je moet keuzes maken. Het ene was één van zijn belangrijkste werken en de andere zijn zijn bekendste. Volgende keer weer een ander onderwerp. Er is zó veel. Misschien moet ik de uitzending maar naar twee uur oprekken, vooral als er nog een rubriek bijkomt. Ik zie het wel. Op die 5 kwartier kom ik puur gevoelsmatig uit. Ik ben bezig en op een gegeven moment vind ik het genoeg en bij het afmixen blijkt pas hoe lang het is en dat is heel vaak 5 kwartier. De lengte van een CD? Vroeger waren mijn "teeps" anderhalf uur, een C90, aan die lengte raakte ik gewend, of het paste beter in het tempo en geduld van die tijd. Is mijn spanningsboog met een kwartier gekrompen? Was het omdat ik in twee blokken van 45 minuten dacht, of is dit eigenlijk allemaal onzin?

donderdag 10 mei 2018

skulls

Het regent. Ik heb weer een zangeres ontdekt: Nora Fischer. Jemig, die kan zingen, zeg! Werkelijk oorstrelend. Daar heeft ze ook heel hard aan gewerkt, als ik zie waar en bij wie ze allemaal gestudeerd heeft.  Onlangs heeft ze samen met Marnix Dorrestein een CD uitgebracht met renaissance- en barokliederen, bewerkt door Marnix op elektrische gitaar. Ik werd op haar spoor gezet door een HB-gast die haar persoonlijk zei te kennen. De CD staat op Spotify en daar vond ik nog meer werk van haar, dat ik eigenlijk nog veel beter vond. En via de rechterkolom kwam ik via het Noordpool Orkest weer bij Janne Schra terecht, hele andere stijl, maar ook erg mooi. Een heldere vrouwenstem brengt troost.

Ja, sommige mensen verbazen zich dan dat ik als iemand 'met verstand van muziek' zulke mensen niet ken. Maar ik kijk heel weinig TV en op de één of andere manier kijk ik àls ik dan kijk, alleen pulp om mijn gedachten te verzetten zoals Catfish op MTV of Border Security op Veronica, Doctor Phil en zo en verder is er al zó veel te ontdekken als je willekeurig op internet, in de kringloop, in de promobak van de 2e hands cd-zaak en de bieb aan het zoeken bent en ik ben zo slecht in het onthouden van namen. Dat schijnt overigens niet vreemd bij mijn soort hersenen te zijn: het ordenen van herinneringen lijdt onder de depressie. Misschien vandaar dat 'leren' mij zo uitput. Nog knap dat ik een theoretisch relatief zware studie aan het conservatorium heb gehaald. Ik stortte daarna net als na mijn vwo-examen wel compleet in en zat voor de rest van mijn leven aan de pillen, maar errug knap, hihihihihihi.
Maar goed, ik vind het wel leuk om dingen te leren kennen die NU gemaakt worden, ik ben alleen niet zo ingeplugd in de mainstream media en vergeet snel namen.

Gisteren kreeg ik een idee voor een Spinvis-achtig liedje. Het heet 'er staat niets in brand' (een uitspraak van mijn tandarts, die door mijn hoofd bleef gaan) ik hoorde het al helemaal in mijn hoofd. Ik heb snel de tekst opgeschreven en het ritme ervan genoteerd, maar net als bij 'Dansen is onze redding' verdween daarna al snel de lust om het ook helemaal te gaan uitwerken. Ook 'Hyperspace' het 9 jaar oude vervolg op In My Spaceship komt na vele oppakpogingen maar niet van de grond. Ja, dat laat ik waarschijnlijk zelfs totaal schieten. Het zit het maken van nieuwe dingen in de weg. Ja, waar gáát het eigenlijk om in het leven, wat is het belangrijkste? Moet alles wat je bedenkt ook helemaal àf en voor het nageslacht bewaard? of gaat het erom dat je in het hier en nu gelukkig bent? Het laatste toch?  


vrijdag 4 mei 2018

herdenking en terug naar de roots


Vandaag hou ik het maar een beetje ingetogen hier. Ik ben vóór de discussie over wie er vandaag expliciet herdacht moeten worden, maar ik vind het zó typisch van deze overspannen media tijd dat iemand het dan meteen op de spits wil drijven en een lawaai-actie op het moment suprème wil houden. Dat zet net als met die zwarte piet discussie alleen maar kwaad bloed, waardoor de hakken in het zand gezet worden er nòg meer aktiegroepen worden opgericht en nòg meer domme acties volgen en je verliest veel potentiële goodwill. Ja, goed dat er aandacht voor is, maar een heleboel zaken worden nu pas algemeen bekend. Voer de discussie, maar heb geduld.

Afijn, tot zover het hoofdstukje "Wat Jan zoal van dingen vindt". Op bevrijdingsdag zal ik mijzelf bevrijden van het VG-format van de afgelopen periode. De podcast VG200 is al helemaal klaar.
Daarna wil ik toch weer terug naar het oorspronkelijke idee van Vreemde Geluiden, met vaste rubrieken, vaste bijdragen van anderen en interviews e.d. Er hebben zich al mensen zich bereid gevonden. En bij dezen richt ik mij ook tot jullie: wie op één of andere manier wil bijdragen aan de toekomstige podcasts, laat het weten.

woensdag 11 april 2018

meerminnen

Direct na de lezing over nieuwe liefde na partnerverlies voelde ik me teleurgesteld. Ik had er meer van verwacht. Het was me iets te soft allemaal en pas op het laatst werd het interessant toen een mannelijk medelid van mijn lotgenotengroep een knuppel in het hoenderhok gooide: maar wat nou als je helemaal niet zoveel van je vrouw hebt gehouden, of als het ziekbed zo lang en zwaar is geweest dat het meer als een opluchting voelt dat het eindelijk voorbij is? Het is waar, alle verhalen van de spreekster en vooral haar ellenlange (sorry) eigen verhaal gingen over het verliezen van wat als die ene ware liefde werd ervaren. Er werd ergens ook verteld dat een relatie tussen een "verweduwde" en iemand die gescheiden is vaak heel moeilijk, zelfs onmogelijk blijkt vanwege de verschillende soorten van verlies. Iemand kwijtraken door het lot die heel veel van je hield vs iemand die jou verlaat omdat hij/zij nìet meer van je houdt (of die jij verlaat omdat... )
Ik sloot me bij mijn lotgenoot aan door te zeggen dat er natuurlijk ook allerlei gradaties tussenin zitten en op de valreep kon ik een stukje van mijn eigen verhaal vertellen. (Begrijp me niet verkeerd: Willeke en ik hielden heel veel van elkaar maar het samenleven was mede door onze kwetsbaarheden soms ook heel zwaar en net als bij "gezonde" koppels konden we elkaar ook weleens achter het behang plakken en het was zo'n zware rit vooral de laatste maanden, dat er ook bij mij tevens een opluchting was.)
Maar ja... toen was het 21:00 uur en ging de Stadkamer (bieb) sluiten en eigenlijk had ik wel meer tijd willen besteden aan het uitwisselen van verhalen en minder aan het aanhoren van columns en boekfragmenten van deze schrijfster.
Maar nu na een nachtje slapen, realiseer ik me dat ik er toch wat aan gehad heb. Ik weet nu dat de huidige wetenschappelijke inzichten over rouw wijzen in de richting van het schommelen tussen twee polen/stemmingen: enerzijds het verdriet van het gemis en het daarbij stil moeten staan, herbeleven, herinneringen, etc... en anderzijds de vlucht naar voren: afleiding zoeken, vooruit met de geit, een nieuw leven beginnen. Ik had het al van lotgenoten gehoord: stemmingswisselingen horen erbij, net als één of andere vorm van identiteitscrisis. Dat ik het verschil tussen rouw en mijn bp-stoornis niet altijd goed weet, is dus niet zo gek en dat ik met dat aspect door ervaring volgens mij makkelijker, opener en bedachtzamer kan omgaan dan ik in mijn omgeving zie is dus ook niet zo raar. Het is bekend maar dan anders.
Ik heb ook wat meer geleerd over "pleisterliefde": relaties aangegaan binnen twee jaar na het overlijden van een partner hebben vaak de functie van een pleister op de wond. Die pleister gaat er dus ook vaak weer af, waarna soms de wond dicht blijft, maar soms ook weer helemaal opengaat. Overigens ken ik twee voorbeelden waar zo'n pleisterliefde na zo'n 10 jaar nog blijvend is.
De spreekster had voor haar boek 170 lotgenoten geïnterviewd en ook recent wetenschappelijk onderzoek betrokken en er kon één fabeltje doorgeprikt worden: mannen beginnen niet sneller een relatie na partnerverlies dan vrouwen, de cijfers wijzen zelfs eerder in de andere richting. En wat ik eigenlijk al vermoedde werd bevestigd: alle soorten relaties komen voor, maar relaties met lotgenoten hebben de beste slagingskansen. Dus mijn indertijd geuitte verlangen naar een lieve atheïstische weduwe van rond de 50 is zo gek nog niet...