Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal denk. Alle berichten weergeven

zaterdag 22 juli 2017

dansen

De plaatjesliefhebbers kunnen opgelucht ademhalen. Ik heb in de afgelopen dagen weer voor een maand vooruit gewerkt. Het opruimen van Willeke's spulletjes nadert ook het voorlopige einde. Donderdag kwam een vriendin met een wat oudere dame e.e.a. ophalen en die mevrouw gaf me nog wat goedbedoelde tips over waar ik het allemaal naar toe kon brengen en dat er een rubriek in de Stentor is van 'lezers helpen lezers' waar je alleen maar een mailtje naar toe hoeft te sturen en je bent het zó kwijt. Ze had de rubriek voor me uitgeknipt. Toen ze vertrokken waren was ik behoorlijk van streek. Het deed pijn. Die tips ga ik niet opvolgen. Het is juist nìet fijn om vreemden over de vloer te krijgen die door de spulletjes van Willeke heen gaan, en schiften wat ze wèl en niet kunnen gebruiken ... Ik heb nog één doos gevuld met de resterende wol en katoen voor een zieke vriendin op bijstandsniveau. Dat voelt goed en de rest blijft op zolder. Het is inmiddels een overzichtelijke hoeveelheid geworden die niet in de weg staat. Als ik dood ga, mogen mijn nabestaanden dat opruimen en wie weet kom ik nog eens iemand tegen die ik blij kan maken met vijf grote dozen met de meest uiteenlopende soorten stoffen.
Had ik al verteld dat ik een beetje teleurgesteld ben door het wegblijven van reacties op de verschillende oproepen voor het Zwols Muziekarchief? Ik weet soms niet wat ik hier schrijf en wat in mailtjes en chatberichten, maar volgens mij had ik het hier al aangestipt. Weetje, ik moet tòch een beetje het idee hebben dat ik in een behoefte voorzie met dat programma... Ik ga wel door met verzamelen, maar dat researchen en interviewen van mensen... Vooral wat betreft dat laatste ga ik niet meer actief mensen benaderen. Ik vind het ook moeilijk om vragen te verzinnen, omdat ik volgens mij zèlf andere dingen van mensen wil weten dan de luisteraar, of dan die voor de gebeurtenis relevant zijn.

zaterdag 15 juli 2017

haai

Het blijkt met de ingestortheid mee te vallen. Wel merk ik dat het evenwicht broos is. Dat komt ook omdat ik mijn medicatie geleidelijk heb afgebouwd tot het niveau van vóór alle ellende met Willeke begon. Om te kunnen blijven slapen en enigszins functioneren heb ik toen de quetiapine verhoogd en enkele weken voor haar dood nog eens. Dit middel beschermt in lage doseringen tegen stemmingsschommelingen, manie, depressie en angst. Hoe hoger de dosering echter, hoe meer de anti-psychotische werking en allerlei bijwerkingen inzetten en dan verdwijnt de anti-depressieve werking. Van een te hoge dosering kun je juist depressief worden. Het remt ook je taalvaardigheid, creativiteit en sowieso je algehele energie, kortom: hoe meer je gebruikt, hoe meer je een zombie wordt. De effecten verschillen echter sterk per persoon. Ik ken mensen met 7x mijn dosering die zich hierdoor vrij goed voelen en ik ken mensen die bij inname van een achtste van wat ik slik als een blok in slaap vallen en die het als zo nodig slaapmiddel gebruiken. En dan heb je nog de XR-versie die geleidelijk in je bloed wordt afgegeven en de 'gewone' waarbij de dosering in één keer wordt opgenomen. Het is niet verslavend in de zin dat je er steeds meer van nodig hebt. In de loop der jaren heb ik vrij goed geleerd wat het middel met mij doet. Ik gebruik het in combinatie met een SSRI en een benzodiazepine (een groep medicijnen met wèl een risico tot steeds grotere afhankelijkheid). Dat heb ik weleens verteld herinner ik me. Het schijnt dat veel mensen met mijn type aandoening na lang zoeken op deze combinatie uitkomen.
Afijn, wat ik wilde zeggen is dat ik door de vermindering weer meer behoefte én energie heb om dingen als audiodroodles te maken, maar ik ben ook gevoeliger voor zaken die mijn emoties op gang brengen. Ik moet weer meer "zelf doen" om me te beschermen tegen betreffende prikkels en me iedere keer bewust zijn dat ik misschien heftiger reageer dan het akkefietje waard is. Ik heb minder rem op alles, waardoor ik mezelf als ik me beter voel snel overschat en me dan weer voor enkele dagen compleet uitput.
Waarom vertel ik dit eigenlijk? Ja ik weet niet. Het kan me niet zo heel veel meer schelen en ik heb het idee dat "normale" mensen geen idee hebben wat bepaalde psychische aandoeningen inhouden, hoezeer ons gedrag en bewustzijn afhangt van stofjes en wat er voor nodig is om er mee te leren leven, als die niet helemaal in balans zijn en waarom ik boos kan reageren als iemand zegt: 'ja, joh het is moeilijk, maar het gaat vanzelf weer over.' Zo iemand heeft geen idéé, dat ik in een ingewikkelde combinatie van rouw en bi-polaire stoornis zit.

Ik kan nog wel even door gaan, maar ik ben nu wel weer genoeg op de serieuze toer geweest. Dat is ook wat: als je er te véél mee bezig bent, hou je het ook weer in stand. Daarom: droodles, muziekverzamelen en plaatjes:


p.s.

De wereld kan soms klein zijn. Ik volgde lang geleden het blog van Wil Weaton, die één van mijn favoriete Star Trek-figuren Wesley Crusher speelde. Ik wist zo dat hij last had van het 'Swiebertje-effect'. Ik las ook dat hij mijn succesje In My Spaceship en de andere tracks van Interplanetary Materials heeft gehoord en er van onder de indruk was. Ik ben echter gestopt met hem te volgen, omdat hij (ja, net als ik) soms periodes had dat hij echt 'too much' postte om allemaal te lezen. Nu zag ik nèt nadta ik deze entry had gepubliceerd dit stukje van zijn blog op Tumblr en ik maak er uit op dat hij inmiddels een serieuze depressie heeft ontwikkeld. Wat hij schrijft is zeer herkenbaar (hij neigt ook naar bi-polaire stoornis) en ik deel het om nog maar eens duidelijk te maken dat een depressie niet hetzelfde is als somberheid, dat het een aandoening is, een ziekte, waar je je niet zomaar overheen kunt zetten. Kun je dat wel, dan is het per definitie geen depressie, of slechts een lichte, hoe moeilijk je je dat ook kunt voorstellen. Juist het feit dat je er geen moment aan kunt ontsnappen, maakt de lijdensdruk zo hoog.
http://wilwheaton.net/2017/07/depression-still-lies/