Berichten weergeven met het label wat ik zoal kijk. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal kijk. Alle berichten weergeven

woensdag 11 oktober 2017

De kunstenaar en zijn model (8)

Er is nieuws van het lokale omroepfront: https://www.zwollenu.nl/rtv-zoo-gaat-verder-als-rtv-zwolle-fm/. Een enkele formulering doet me nog wel een beetje pijn... alsof de mensen die gedwongen/dan wel zich genoodzaakt voelden om te vertrekken geen hart voor de omroep en voor Zwolle hadden. Blijft natuurlijk wel zo dat mijn eigen redenen om weg te gaan uiteindelijk van persoonlijke aard waren. Ik wil toch liever in mijn uppie radio maken. Zonder sociaal netwerk kan ik niet, maar in een "organisatie" voel ik mij nooit helemaal op mijn gemak. Ik zie teveel en ik denk teveel...

Seizoen 2 van Les Revenants eindigde iets minder open. Toch bleef er wel wat veel ruimte open voor interpretatie.
(spoiler-alert!)
De moraal is dat je waar het de dood betreft uiteindelijk moet accepteren wat er (onbedoeld) gebeurd is en los moet laten, dat je alleen dingen in het hier en nu kunt veranderen om weer gelukkig te worden, maar dat dat evenveel moeite en moed kost als het loslaten.
Er wordt min of meer verklaard wat er gebeurd is, hoewel zoals in de hele serie op het maniëristische af suggesties worden gewekt en het invullen aan de kijker wordt overgelaten. Wat ik mooi vind is dat er voor gekozen is voor een combinatie van adoptie en lesbische liefde, als nadrukkelijkste illustratie van 'als je écht wilt en liefhebt kan alles ten goede keren'.
Er blijven een paar vragen onbeantwoord, maar allereerst is de serie niet geschreven door Harry Mulisch (hoewel ik af en toe twijfelde :-) ) en ten tweede denk ik dat er net te weinig materiaal was en er enkele praktische bezwaren waren om die aspecten ook 100% uit te werken.

Hoewel... nu ik dit zit te typen en te associeëren (en weer delete, om niet al te veel te verklappen), vallen er tòch een paar dingen op hun plek.. Ja, alles wijst toch in de richting van een onontkoombaar noodlot en het belang van acceptatie, de doden loslaten en juist de levenden omarmen, vertrouwen dat de doden zonder jou kunnen en dat de levenden van je houden. (Als je de doden probeert terug te halen komt er alleen maar nòg meer pijn, nog meer lijden van. Dat kan in het tweede seizoen net als in Pet Cemetery, hoewel anders, niet gruwelijk genoeg duidelijk worden gemaakt.)
Ik hou er rekening mee dat deze interpretatie ook een beetje gekleurd wordt door de ontwikkelingen in mijn eigen psyche, maar volgens mij zit ik wel in de goeie richting: de overlevenden moeten elkaar vertrouwen en adopteren, want ze kunnen niet zonder elkaar. (Ja, want de doden hebben elkáár, zoveel wordt wel duidelijk gemaakt, maar dat geloof ik dan toevallig weer niet. De doden bestaan eenvoudigweg niet meer in mijn wereldbeeld.) Het uitgangspunt blijft volgens mij het gedachte-experiment: stel je nu eens voor dat de doden écht terug konden komen.

Ik had Ton beloofd een serie te maken met onderstaand thema, omdat ik er een redelijk groot mapje van heb, maar dat heb ik een beetje klunzig opgeslagen, zodat ik om dubbelingen te vermijden de eerdere pagina's met dit thema er bij moet pakken. Die vind je hier allemaal (te beginnen met deze dus.). En dan zal ik er nog wel een paar over het hoofd hebben gezien.



(Wordt vervolgd)

zondag 7 mei 2017

Cora Novoa

af en toe google ik op mijn eigen naam... wat is dìt nu weer...?



en dìt...



het mag allemaal van mij, hoor, maar als ik deze indertijd had opgestuurd gekregen van Sisterphunk had ik hem afgekeurd...

Nee, dan scoort Cora Novoa bij mij een stuk beter, ook al doet ze een paar dingen die tegen mijn harmonische intuïtie indruizen en die muziektheoretisch ook niet "mogen", maar jongens dìt:



Zij zocht dus contact met mij en zij doet dit dus letterlijk over de hele wereld... sjoewww muskie...

Ik had dus nooit meer dan een foto van haar gezien en ik zat er rond die tijd behoorlijk doorheen. Zojuist heb ik pas deze docu gezien en ik heb eigenlijk spijt dat ik indertijd niet de moeite heb genomen. Het maakt best wel indruk, samen met wat ze in de mail vertelde dat ze veel tijd stak in het doorspitten van handleidingen van software en mix-apparatuur. Een dame met een doel:






donderdag 8 september 2016

spiegels (10)

Totale energieleegloop aan deze kant. Ik zit binnen een hele slechte rampenfilm te kijken over een houtje-touwtje-kerncentrale die door twee tornado's wordt getroffen. Spekkie voor mijn bekkie.



Intussen kan ik met droefheid mededelen dat mijn semi-adoptieduivenkuiken hedenochtend op brute wijze is gekeeld door buurkat Moppie. Maar verder luctor et emergo hoor.

zaterdag 26 december 2015

"Jan heeft de jaren zestig niet bewust meegemaakt en daar zit 'ie een beetje mee." Dat zei één van mijn hoofdvakdocenten op het conservatorium ooit tegen een medestudente van mij met wie ik veel samenwerkte. En toen ze me dat vertelde moest ik daar om lachen, want het was eigenlijk wel waar, al had ik dat nooit letterlijk zo uitgesproken.
Toen ik gisteravond een (zeer fraaie overigens) docu over Boudewijn de Groot zag, moest dàt deel van mij waaropm de uitspraak sloeg ook een beetje huilen, dezelfde emotie die ik 25 jaar geleden voelde bij een documentaire over Ramses Shaffy: IK had dat allemaal willen meemaken, IK had van die mooie liedjes willen schrijven. IK had op die podia willen staan, die avonturen willen beleven, met zijn allen in je blootje aande picknick, in een commune willen leven, met de latere deceptie op de koop toe, die frustratie is al een hele tijd, zeg een jaar of 5, toen ik een show van Sanne Wallis de Vries op TV zag, niet meer boven komen drijven, maar gisteravond voelde ik hem weer even. Ik was te nieuwsgierig, wilde eigenlijk net als vroeger als jonge fan, nog steeds àlles van Bo weten, dus ik heb hem uitgekeken en ik vond het mooi, maar het was ook een beetje pijnlijk. Vanwege die pijn heb ik die serie over het leven van Ramses ook niet gekeken, maar ook een beetje omdat Ramses enigszins van zijn voetstuk kukelde toen ik hem in interview met Martin Simeck zag. Afijn, een ander stukje ik snapt ook wel dat ... nouja...

Het is een deel van mij, niet mijn gehele persoon, maar het laat af en toe flink van zich horen... ik weet niet hoe hard het de komende tijd nog zal gaan schreeuwen als W. er niet meer is... Wéér een ander onderdeel van mij hoopt snel een nieuwe muze te vinden, die mij zal aanmoedigen en steunen om weer liedjes te gaan schrijven en uitdragen. Zukke types lopen rond. Dat weet ik zeker. (Kijk maar naar Boudewijn´s Anja. Oef, wat een leuke vrouw.) De kunst is om ze te vinden. Mijn tactiek was vroeger altijd dat ik wachtte tot ik er toevallig eentje tegenkwam, maar ja ik word wat ouder en ik wil eigenlijk niet te lang in mijn uppie blijven zitten straks. Desnoods ga ik naar een relatiebemiddelingsbureau.
Ik ben nu praktisch elke namiddag en avond bij haar en .... tja ... hoe dat precies voelt, dat gaat het internet geen reet aan. Is dit onze laatste Kerst samen? Hoogstwaarschijnlijk wel ... Net als de afgelopen jaren is Kerst gewoon een tijd waar vooral de mensen om ons heen veel betekenis aan geven en derhalve zijn het voor ons dagen die we simpelweg een beetje door moeten zien te komen. Vooruit dan maar...