Berichten weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle berichten weergeven

maandag 21 augustus 2017

lotus 7

Ik heb er geen zin meer in, in radio maken. Afgelopen vrijdag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik een ontmoeting gehad met de ingevlogen bestuursvoorzitter die moet zorgen dat het allemaal weer goed komt. Iemand had mij gezegd: ja maar, jij kent het hele verhaal niet. Oké, fair enough... Er waren nog twee medewerkers bij. Op zich is dialoog altijd beter dan hakken in het zand en wat dat betreft waren we na afloop blij. Alleen na twee nachtjes slapen sloeg de twijfel weer toe. Er moet een hele nieuwe organisatie opgetuigd worden, programmamakers moeten hun eigen product tegen het licht houden om te zien of het wel professioneel genoeg is en anders wordt het voor je gedaan. Er moeten goede bekwame mensen gevonden worden en onbekwame mensen verwijderd. We moeten uitvinden wie er apparatuur uit de studio steelt (nou dàt lijkt me vrij logisch, inderdaad) We moeten een "wij-gevoel" gaan creëren, blablabla... Met sommige dingen ben ik het wel eens, hoor, maar de manier waarop alles tot nu toe is gegaan ... en ook het aan zekerheid grenzende gevoel dat deze meneer een paar glasharde leugens aan mij vertelde en het feit dat hij weinig tegenspraak lijkt te dulden. Het feit dat het nog niet naar de rest van de pers is gelekt, komt omdat hij overal vriendjes heeft. In dit geval is dat wel handig, maar ik krijg er een steeds viezere smaak van in mijn mond. Sorry hoor.

Het hele gedoe en de manier waarop mijn hersenen er mee aan de slag gaan is misschien ook een afleidingsmanoeuvre voor mij van waar ik werkelijk mee zit: de leegte en het verdriet dat Willeke achterlaat. Zaterdagmiddag ben ik naar Kranenburg geweest, begraafplaats,uitvaartcentrum, crematorium, etc... om te kijken naar dat verstrooipark, want ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om haar as zomaar ergens in een rivier te verstrooien zoals we half en half hadden afgesproken. Ik merkte daar dat ik eigenlijk wel behoefte heb aan een plek waar ik naar terug kan keren, de plek waar ik definitief sfscheid van haar heb genomen en dan niet dat lullige verstrooiveldje, waar ik Jopie bij vandaan moest trekken, anders ging hij er op piesen... Ook, toen ik al die gedenkplaatjes zag, bedacht ik me ineens dat ik daar ook behoefte aan heb: een tastbaar bewijs, van ze heeft bestaan van die tot die datum en zij heeft er toe gedaan, haar leven is niet onopgemerkt gebleven. Dat is veel belangrijker dan al die radio-shit.
Ik zit met een dilemma, aan de ene kant ben ik een einzelganger in mijn doen en laten, maar zonder gezelschap kan ik niet. Ik moet ook op de één of andere manier ergens bij horen. Op dit moment wil ik eigenlijk niet meer bij onze lokale omroep horen. De sfeer is écht verziekt. Er wordt geroddeld, gefantaseerd, gelogen, mensen doen rare onverstandige dingen en ik voel me er niet meer veilig. Ook over mijn ontmoeting met 'de baas' deed alweer een verhaal de ronde. Ik had besloten in ieder geval tot kerst te blijven, maar ik weet niet of ik het vol hou. En dan moet ik vanmiddag de presentatie op gaan nemen van een lieve mevrouw die zo blij is met haar nieuwe programma en met mij als technicus... Snappez-vous...?

maandag 14 augustus 2017

vlinders (1)

Er gebeurden de afgelopen dagen een paar dingen waardoor ik merk dat mijn evenwicht nog niet je dat is. Letterlijk staan te trillen op me benen, onredelijk en onverwacht fel reageren en dat na een paar dagen dat ik me echt goed voelde. Rouw doet rare dingen met je, zeker als je sowieso niet helemaal goed bij je hoofd bent (grapje). Mijn vader loopt als ervaringsdeskundige anderhalf jaar voor in het proces en kan me soms enigszins geruststellen. Er komen dingen op je pad die ineens iets triggeren en soms zoek je het op. Ik plaatste op facebook foto's van huizen waar ik gewoond heb, met wat korte verhaaltjes. De oude emoties die bij die verhalen horen komen dan ook mee naar boven; had ik kunnen weten, maar ja. Degene uit mijn jeugd die op sterven lag is inmiddels overleden en ook dat laat een mens niet onberoerd. De spanning bij de lokale omroep is nog steeds om te snijden. Het is nog altijd niet duidelijk wat er gaat gebeuren en een enkele medewerker kan inmiddels de verleiding niet weerstaan om er in zijn programma over te beginnen en dat hoor ik dan toevallig. Mijn programma's zijn nog steeds ingeblikt, dus daar hoef ik me nog twee weken geen zorgen over te maken. Ik heb mijn jaaropgaven bij elkaar, maar het invullen moet nog wel gebeuren. Vandaag ga ik de presentatie opnemen van enkele afleveringen Klassiek, als ik de studio in mag tenminste. Ik verbaas me nergens meer over... Eigenlijk zijn die trillende benen ook niet zo gek.

donderdag 10 augustus 2017

duivels (8)

Het gedoe binnen RTVZOo is nu dusdanig geëscaleerd dat ik me voor het eerst serieus afvraag of wij in september nog een lokale omroep hebben. Ik heb al eerder gezegd hoe ik denk over mensen die ingevlogen worden om de boel even te redden. Dat werkt in sommige bedrijven misschien. Als er honderden banen op het spel staan moet je soms de zwakke schakels in een organisatie vervangen, maar met een vrijwilligersorganisatie van mensen voor wie dit een passie is en waarvan velen al hun vrije tijd in de club steken en waarvan een deel een aanzienlijke afstand tot de arbeidsmarkt heeft... En dan de voltallige hoofdredactie de toegang tot de interne mail ontzeggen (echt waar!). Ik dacht dat dat alleen in Rusland en zo gebeurde en in films en zo, maar het vindt nu voor mijn ogen plaats... Ik check iedere dag of het al naar de pers is doorgesijpeld, maar daar komkommert het nog rustig door: https://www.weblogzwolle.nl/content/view/54588/55/. De plaatselijke politiek is inmiddels wèl op de hoogte. Mijn vingers jeuken, maar het is mij tot nu toe gelukt om me er niet in te mengen. Wordt wederom vervolgd...

En dan ligt er iemand uit mijn jeugd op sterven ... Ik denk niet dat ik het aankan straks naar de begrafenis te gaan. Er is een evenwicht aan het ontstaan, maar het is nog broos en een bezoek aan mijn geboortedorp en de kerk, los van alle indrukken en emoties... zucht...