Berichten weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle berichten weergeven

maandag 20 november 2017

verder terug

Nou, ik ben nog steeds bezig met het reconstrueren van mijn blogpagina's uit 2006. Vannacht heb ik tijdens een wakker moment nog wel even gepiekerd of ik dat nu wel echt moest doen, maar het is eigenlijk helemaal niet zo'n slecht idee. Het helpt letterlijk en figuurlijk met dingen op een rijtje zetten. Maar of dat allemaal op internet moet... inderdaad... sommige dingen vind ik inmiddels te persoonlijk. Ik herplaats niet alles en ga straks ook nog even door de rest, om te kijken of er nog niet meer wegkan. Hoe verder je terug gaat in de tijd des te minder bekommerden we ons trouwens om de privacy, zo merk ik ook aan de reacties en de links naar andere blogs.
Het jaar 2006 was wel ongeveer het hoogtepunt van het Meneer Jan-succes. Er zijn leuke momenten terug te lezen, waar ik erg trots op ben, maar ik schrik ook van de prijs die ik kennelijk toen al betaalde. Ik meldde me in dat jaar al best vaak ziek en nooit zonder reden. Sterker nog: vaak ging ik uit verantwoordelijkheidsgevoel en onder druk van een werkgever te vroeg weer aan het werk waardoor ik nog geen maand later wéér uitgeschakeld was. Tussen de regels dringen ook de gezondheidsproblemen van Willeke tot het blog door. Dit is precies 11 jaar geleden op maandagochtend geschreven:

Ja, en ik ben weer van alles kwijt dat ik nù nodig heb. Wanneer leer ik nou eens alles op die vaste plekken die we bewust voor dit probleem hebben gecreëerd terug te leggen. Ik moet echt nù de batterijen van mijn fototoestel opladen! Wie weet doet zich vandaag een prachtige foto-situatie voor. W. wordt hartstikke misselijk van de pillen die ze van de dokter heeft gekregen, dus ze is "nieuwe" halen. Vanochtend koffie met de hand gezet (nee, nìet met de filterzakjes uit mijn rugzak ;-) en eigenlijk is dat net zo lekker. Dus nu we toch moeten bezuinigen, stellen we de aanschaf van een nieuw senseo-apparaat ook maar even uit.

Ik heb geen idéé waarom ik filterzakjes in mijn rugzak had, of waar dat mogelijk voor stond...

update 1... hee...waarom wordt de entry in de wacht gezet en niet gepubliceerd...?

ow....


ik denk niet dat blogger tegen die tijd nog bestaat...

 update 2: filterzakjesmysterie opgelost: https://sploglog.blogspot.nl/2006/11/nou-moe.html


dinsdag 14 november 2017

voortgang

Beetje baaldag vandaag. Echter, ik had beloofd jullie op de hoogte te houden van de vorderingen en zo.
Dusss... mijn website is zo'n beetje af. Ton de Ruijter en Frits Jonker gaan/zijn bezig artwork voor toekomstige muziekreleases (te) maken, Marco Kalnenek heeft er voor gezorgd dat In my spaceship weer digitaal verkrijgbaar is en daarbij kan ik iets zeer opmerkelijks rapporteren:


In de afgelopen (minder dan) twee weken zou de instrumentale versie dus 2471 beluisterd zijn op spotify, terwijl er maar 17 luisteraars per maand, ergo tot nu toe zijn. Ofwel er zit één of andere idioot tussen die deze track ruim een week lang op repeat heeft gezet òf er klopt iets niet. Ik ga maar uit van dat laatste. Het is jammer want in eerste instantie had ik die "17" rechtsboven niet gezien en was ik toch wel een beetje opgetogen.

Maar ik ging dus enige dagen als een speer met die site. Ik ontdekte allerlei vergeten juweeltjes en op een rijtje zetten wat ik allemaal gepresteerd heb in de afgelopen 53 jaar maakte mijn stemming opperbest. Spijtig dat er dan toch weer een terugslag komt. En ik had ook nog eens zo'n leuk concert bijgewoond:


Ja, alles wordt maar gefilmd, gefotografeerd en online gezet tegenwoordig. Je kunt nergens meer lekker anoniem naar toe. De buurman tegen wie ik dat enkele seconden na het nemen van dit plaatje zei, leek mij niet te begrijpen en hij is één van de beste muziektheoretici die dit land kent, je zou toch denken dat hij intelligent genoeg is om de implicatie te snappen...

Wat ik verder een beetje jammer vind is dat misschien wel de beste radio-uitzending die ik ooit heb gemaakt, nota bene voor een Portugese zender en die sinds zaterdag op twee plekken op mijn site staat nog maar één keer beluisterd is (door mijzelf dus). Ik ga daar maar een beetje reclame voor maken op feesboek.




Een splogcast met de Sint Maarten-opnamen van dit jaar en alle andere dingetjes die ik met mijn duffe kop even vergeten ben (tot twee keer toe terug in bed gekropen vandaag, `t is hopeloos..) volgt nog.

donderdag 2 november 2017

De grote grijze vlek in het gras

Ik heb niet zoveel met de uitdrukking "het een plekje geven", ik vind "het stof (kunnen) laten neerdalen" een betere metafoor en mijn psychiater was het met me eens. Toch deed het verstrooien van de as aan het einde van de ochtend gisteren, in aanwezigheid van mijn broer en zijn vrouw (en natuurlijk teckel Jopie) wel wat in mij opwaaien, waarvan ik dacht dat het al neergedwarreld was. Ik was echter eerst behoorlijk rustig, wel wat afwezig, hoorde veel van wat er gezegd werd vooraf in het keurig vriendelijke meelevende gesprek op het sfeervolle kantoor niet en ook wees ik op de heen- en terugweg mijn broer die de auto bestuurde enkele keren de verkeerde kant op, op een mij overbekende route. Ik werd slechts héél even verdrietig toen de medewerker zei: "Als u het goed vindt dan ga ik nu de uitstrooi-urn halen. Realiseert u zich dat ik die straks dus hier op tafel zet? Dat is voor veel mensen een schokkend moment." Voor mij was die aankondiging de schok al. Op het ogenblik dat hij kwam, was het weer een handeling die moest gebeuren.

Het was nog een redelijk stuk lopen naar het park en ik had op het laatste moment besloten dat ik de chique urn met emmer-hengsel zelf zou dragen en dat ik ook de as zelf wilde verstrooien. Ik had me aanvankelijk voorgesteld dat ik dat zou laten doen door de uitvaartmedewerkers (ja, in mijn verbeelding waren het er meerdere, maar het is natuurlijk geen kist....) en dat ik er dan snikkend bij zou staan. Ik probeerde hem zo respectvol mogelijk te dragen, dus niet langs mijn zij, maar een beetje voor mij uit. Dat viel nog niet mee, want hij was zwaarder dan ik gedacht had: toch wel een kilo of twee, drie. Tijdens de wandeling fantaseerde ik dat ik Willeke vanuit de "emmer" kon horen: "zeg, schiet het nog een beetje op? Ik wil er uit! En niet zo wiebelen, alsjeblieft!"

Het uitstrooien zelf deed ik ook maar zoals het in me op kwam in kringels en achtjes. Uiteindelijk lag er een onregelmatige grijze vlek van 1 bij 3 meter met ongeveer de contouren van een acht. Waar de as teveel op een hoopje lag heb ik het nog een soort uitgewreven, waarbij het helemaal aan en om mijn handen kwam te plakken (menselijke as smaakt zout, wist je dat..? ging per ongeluk hoor, maar ik heb het later nog even geprobeerd om het zeker te weten...). Ik had de urn ook niet ver genoeg van mij afgehouden, zodat het ook een beetje op mijn schoenen zat, maar dat is allemaal niets in vergelijking met wat ik heb gehoord van vrienden die as vanaf een boot in een onstuimige Waddenzee probeerden te gooien... We pakten ook nog een blaadje op waar as op lag, om het te bestuderen: we meenden botschilfertjes te zien, denk aan schelpenzand.


En dan zit je nog even op dat bankje waar je zo mooi uitzicht hebt op de plek, je constateert samen dat de zon doorbreekt en dat het echt wel een hele mooie plek is en dan loop je wat-vliegt-de-tijd-het-is-toch-helemaal-niet-voor-te-stellen-dat-ze-er-niet-meer-is- keuvelend terug naar de auto, en dan eet je nog even fish en chips met zijn drieën, omdat ik daar ineens trek in had, praat over de afgelopen jaren, over de familie, hoe groot de meiden inmiddels zijn geworden, de oudste alweer bijna het huis uit... en dan zit je weer alleen thuis... en dan realiseer je je dat gewoon verder gaan met waar je gisteren mee bezig was er echt niet in zit. Dus... dan maar die koor-CD van Ray Davies opzetten , fb-bericht plaatsen: "ik ben niet van porcelein" ... hoewel...
Uiteindelijk werd ik zo onrustig en kon ik het verlangen om terug te fietsen naar die vreselijke grijze plek in dat grasveld in het park niet weerstaan. Ik moest. Ik wist dat het 'onzin' was, maar dat het tòch moest. Ik was nog niet klaar. Het klopte niet. Het moest inderdaad. Eenmaal daar, in mijn eentje, kon ik ook pas huilen. "Proberen het een plek te geven" voelde eerlijk gezegd toch wel een beetje van toepassing... Op de terugweg, het was inmiddels donker, was ik veel rustiger.
En ik hoop dat het nog een beetje gaat regenen de komende dagen en dat de plek snel weer groen is. "Ik weet wel, zij is dat niet meer" (vrij naar Kopland), maar het ligt daar zo open en bloot, zo kwetsbaar... Ja, om er nu met een bezem naar terug te gaan, om het verder uit te spreiden is ook zo wat... Dat is willeke-humor. Humor mag, was haar credo.

vrijdag 27 oktober 2017

Dames met glas

Gisteren ben ik bij mijn psychiater geweest, voor het eerst sinds mijn intake begin 2015. Dat zal wel raar klinken, maar de zaken kwamen kort daarop in zo'n stroomversnelling dat we wel geregeld e-mail-contact gehad hebben, maar ik moest al zoveel met hulpverleners spreken dat het fijn was als ik gewoon kon mailen als het voor mij het makkelijkste was. Zo heeft hij me bijvoorbeeld medicinaal advies gegeven toen het me niet lukte om op eigen kracht te stoppen met drinken (en dat lukt inmiddels ruim anderhalf jaar) en als er iets heftigs gebeurde, maar sowieso gaf het mij een veilig gevoel om hem op de hoogte te houden van ontwikkelingen. Dat maakte het gisteren onder andere makkelijk om het over de impact van stoppen met mijn werk voor de lokale radio te hebben. Ik hoefde niets meer uit te leggen. Ja, dat was niet alleen een stukje weekinvulling en een sociale kring, maar ook identiteit en toekomstperspectief, dat ik even kwijt raakte. Hakt er toch wel ff in... Toen hij me zo hoorde over dat ik al eens eerder op deze manier ergens ben vertrokken leek het hem ook verstandig om voorlopig, zoals ik van plan was, me nog maar even niet bij een organisatie aan te sluiten, want daar zit kennelijk een allergie en gewoon een tijd lang "lekker- en dat bedoel ik niet oneerbiedig- met muziek te gaan pielen op je computer". Precies, dat dacht ik ook, maar het is wel fijn als de professionals achter je staan.

Het is een ontzettend aardige en begripvolle man (jongen zou ik bijna zeggen, want ik zie mannen van mijn eigen leeftijd nog altijd als jongen, zal wel verdringing van ouderdomsbesef zijn).
Verder heb ik nog één en ander over suïcidaliteit geleerd wat ik nog niet wist, maar ik kreeg de indruk dat dat ook een redelijk recent inzicht is: zelfmoordgedachten kunnen ook verslavend zijn. Er mee bezig zijn kan beloningsstofjes opwekken en mensen kunnen zich verliezen in het steeds dieper in de materie op internet duiken. Zoals ik er deze zomer mee om ben gegaan was dus verstandig, toen ik mezelf betrapte op het doodnuchter uitwerken van een praktisch plan: "hee wacht ff turkie! dat hadden we niet afgesproken, hoor! Gauw een extra kalmeringstabletje erin, waarom denk je daar niet eerder aan, lul! en kijken of er tòch niets is waar je afleiding in kunt vinden."

Verslaafd zijn aan suïcidale gedachten wil nog niet zeggen dat je het ook gaat doen. Ik begreep indertijd van Willeke dat het voor haar als kalmering werkte, het idee dat ze een plan had voor als het "nodig" was en dat dat zoveel rust gaf, dat ze het niet hoefde te doen. Met euthanasie werkte het in het ALS-proces ook zo: nadat de scan-arts toestemming had gegeven, hoefde het niet meer. Ze was gerustgesteld dat het niet langer hoefde te duren dan ze aankon. Sterker nog: vanaf dat moment begon ze pas echt te vechten om in leven te blijven.
Maar blijft staan dat zelfmoordgedachten, of de processen die er toe leiden voor mij in eerste instantie bijzonder onprettig zijn. Ik kan me voorstellen dat het rust geeft en dat je aan die opluchting verslaafd kan raken, eerlijk gezegd voelde ik dat deze zomer ook, maar het is niet wenselijk. Het is zonde van je tijd en om met Will Wheaton te spreken: je depressie liegt! keer op keer op keer.

Ja en dan heb ik ineens geen zin meer om er over verder te schrijven. Dat is ook mijn redding. Vroeg of laat, zie ik het ineens anders en als het wel èrg laat is roep ik heel hard help.
Nee, op zich zit er een stijgende lijn in. Ik kan weer steeds meer en vaker van dingen genieten, de herstelperiode na een dipje wordt korter en ik krijg meer controle over de stemmingswisselingen. Tot zover deze lezing.


donderdag 28 september 2017

glazen bol

Ok, (gelukkig) even wat ander nieuws. Best al een tijdje geleden had ik jullie verteld over E., een vrouw die ik in een wie-niet-waagt-die-niet-wint-bui spontaan had aangesproken en na een kort praatje gevraagd had of zij eens met mij een kop koffie wilde gaan drinken. Ik schreef jullie dat ik het vast nog vaker over haar zou gaan hebben. Dat deed ik niet, om de eenvoudige reden dat ik al die tijd taal noch teken van haar ontving.
Daar kwam gisteren verandering in. Ineens stond ze voor de deur, ze is 5 uur gebleven en het was hartstikke gezellig. Geen idee wat dit wordt, vooral omdat zij ook nogal wat bagage meesjouwt, maar het is iemand bij wie ik me volledig op mij gemak voel en dat blijkt wederzijds. Dit maakt uit, ook in het licht van wat ik gisteren vertelde. Dit maakt zeker wat uit. Ik staar weleens uit het raam boven. Ik kijk dan over de wijk uit en ik zie al die flats en rijen huizen en dan denk ik: érgens moet er toch iemand zijn die een beetje compatibel is en die ook snakt naar gezelschap? Maar ja, denk ik dan: hoe kom je daar achter? Dus gewoon op iemand afstappen en eerlijk vragen, met alle risico's van dien, is niet zo'n héél slecht idee...

Geen idee wat toekomst zal brengen, maar dit is al leuk en ik heb een bruggetje naar het thema:
oja... aanbevolen muziek bij deze plaatjes: https://youtu.be/RWroMxA41Dc