Totaal aantal pageviews

Berichten weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle berichten weergeven
Berichten weergeven met het label wat ik zoal meemaak. Alle berichten weergeven

zondag 23 juli 2017

Bijzondere bikini's

Nog steeds kan ik behoorlijk van streek raken als iemand die ik erg graag mag dit soort verhalen heilig gelooft. Dit is heel vervelend, want daardoor ben ik nauwelijks in staat om serieus en met tact over deze gevaarlijke nonsens te praten (waar overigens òòk dik geld aan wordt verdiend). Helemaal erg wordt het als iemand op grond hiervan een reguliere behandeling weigert voor een levensbedreigende ziekte. Onlangs was ik ook drie dagen uit balans na een gesprek met een vriendin die serieus in hemel en hel bleek te geloven en zei dat: "het probleem is dat de wetenschap van (verkeerde) aannames uit gaat." Dat is de wereld op zijn kop... Zoiets blijft me dan 's nachts achtervolgen...
Nouja, misschien moet ik me toch eens trainen in een goede manier van hier mee omgaan, want het overvalt me iedere keer weer.

zaterdag 15 juli 2017

haai

Het blijkt met de ingestortheid mee te vallen. Wel merk ik dat het evenwicht broos is. Dat komt ook omdat ik mijn medicatie geleidelijk heb afgebouwd tot het niveau van vóór alle ellende met Willeke begon. Om te kunnen blijven slapen en enigszins functioneren heb ik toen de quetiapine verhoogd en enkele weken voor haar dood nog eens. Dit middel beschermt in lage doseringen tegen stemmingsschommelingen, manie, depressie en angst. Hoe hoger de dosering echter, hoe meer de anti-psychotische werking en allerlei bijwerkingen inzetten en dan verdwijnt de anti-depressieve werking. Van een te hoge dosering kun je juist depressief worden. Het remt ook je taalvaardigheid, creativiteit en sowieso je algehele energie, kortom: hoe meer je gebruikt, hoe meer je een zombie wordt. De effecten verschillen echter sterk per persoon. Ik ken mensen met 7x mijn dosering die zich hierdoor vrij goed voelen en ik ken mensen die bij inname van een achtste van wat ik slik als een blok in slaap vallen en die het als zo nodig slaapmiddel gebruiken. En dan heb je nog de XR-versie die geleidelijk in je bloed wordt afgegeven en de 'gewone' waarbij de dosering in één keer wordt opgenomen. Het is niet verslavend in de zin dat je er steeds meer van nodig hebt. In de loop der jaren heb ik vrij goed geleerd wat het middel met mij doet. Ik gebruik het in combinatie met een SSRI en een benzodiazepine (een groep medicijnen met wèl een risico tot steeds grotere afhankelijkheid). Dat heb ik weleens verteld herinner ik me. Het schijnt dat veel mensen met mijn type aandoening na lang zoeken op deze combinatie uitkomen.
Afijn, wat ik wilde zeggen is dat ik door de vermindering weer meer behoefte én energie heb om dingen als audiodroodles te maken, maar ik ben ook gevoeliger voor zaken die mijn emoties op gang brengen. Ik moet weer meer "zelf doen" om me te beschermen tegen betreffende prikkels en me iedere keer bewust zijn dat ik misschien heftiger reageer dan het akkefietje waard is. Ik heb minder rem op alles, waardoor ik mezelf als ik me beter voel snel overschat en me dan weer voor enkele dagen compleet uitput.
Waarom vertel ik dit eigenlijk? Ja ik weet niet. Het kan me niet zo heel veel meer schelen en ik heb het idee dat "normale" mensen geen idee hebben wat bepaalde psychische aandoeningen inhouden, hoezeer ons gedrag en bewustzijn afhangt van stofjes en wat er voor nodig is om er mee te leren leven, als die niet helemaal in balans zijn en waarom ik boos kan reageren als iemand zegt: 'ja, joh het is moeilijk, maar het gaat vanzelf weer over.' Zo iemand heeft geen idéé, dat ik in een ingewikkelde combinatie van rouw en bi-polaire stoornis zit.

Ik kan nog wel even door gaan, maar ik ben nu wel weer genoeg op de serieuze toer geweest. Dat is ook wat: als je er te véél mee bezig bent, hou je het ook weer in stand. Daarom: droodles, muziekverzamelen en plaatjes:


p.s.

De wereld kan soms klein zijn. Ik volgde lang geleden het blog van Wil Weaton, die één van mijn favoriete Star Trek-figuren Wesley Crusher speelde. Ik wist zo dat hij last had van het 'Swiebertje-effect'. Ik las ook dat hij mijn succesje In My Spaceship en de andere tracks van Interplanetary Materials heeft gehoord en er van onder de indruk was. Ik ben echter gestopt met hem te volgen, omdat hij (ja, net als ik) soms periodes had dat hij echt 'too much' postte om allemaal te lezen. Nu zag ik nèt nadta ik deze entry had gepubliceerd dit stukje van zijn blog op Tumblr en ik maak er uit op dat hij inmiddels een serieuze depressie heeft ontwikkeld. Wat hij schrijft is zeer herkenbaar (hij neigt ook naar bi-polaire stoornis) en ik deel het om nog maar eens duidelijk te maken dat een depressie niet hetzelfde is als somberheid, dat het een aandoening is, een ziekte, waar je je niet zomaar overheen kunt zetten. Kun je dat wel, dan is het per definitie geen depressie, of slechts een lichte, hoe moeilijk je je dat ook kunt voorstellen. Juist het feit dat je er geen moment aan kunt ontsnappen, maakt de lijdensdruk zo hoog.
http://wilwheaton.net/2017/07/depression-still-lies/

maandag 10 juli 2017

Er zijn perioden dat ik dit soort thema's te banaal vind. En op andere momenten vind ik dat dit ook gewoon een cultureel verschijnsel is. En op wéér andere momenten denk ik: je neemt het leven veel te serieus, Turkenburg.


Verder ben ik tòch een beetje ingestort, geloof ik. Ik herken deze specifieke vorm van uitputting en weet dat het wel enkele weken kan duren en dat 'je er over heen zetten' averechts werkt. Ik ben niet in de gevarenzone, in de zin van wanhopig of suïcidaal en ik kan nog een boek lezen en van muziek genieten (hoewel de voorkeur uitgaat naar zgn. rustgevende klanken)



Het is een relatief milde variant van wat ik al vaker in een zomervakantie heb meegemaakt en waarbij de hoogste activiteit 6 weken lang de gang naar de supermarkt op de hoek was. Het heeft ook iets vertrouwds, waar ik aan toe wil geven. Ik heb net al mijn geplande ontmoetingen voor de komende weken afgezegd.

 Gisteren heb ik zitten zoeken op "suzanne en de ouderlingen".


Ik kwam weleens afbeeldingen daarvan tegen en vermoedde dat het een klassiek thema was. Ik vond dan ook zo'n 80 varianten, die ik verspreid heb over de komende drie dagen. Jullie zien dat ik dus niet helemáál in het putje zit. Het is vooral fysiek... ik voel bijna voortdurend de wallen onder mijn ogen en ik hoef mijn bed maar te zien of er treedt een Pavlov-reactie op: "lame slááápen" (grobbenkuiken).