vrijdag 10 februari 2017

het hoofd niet verliezen

Als ik het per week vergelijk, zo van: hoe voelde ik mij vorige week toen ik boodschappen deed, of toen ik op de fiets in de kou reed, heb ik tòch het idee dat er een soort van vooruitgang in zit. Het kan ook zijn dat het volgende week weer mis is, maar ja, dat zien we dàn wel weer. In ieder geval lijk ik met minder pillen toe te kunnen. Hopelijk zet dat door. Ik ben lekker op stoom met uitzendingen voorbereiden, ik heb weer een uitstapje met leuk gezelschap in het verschiet en 'de zaken' zijn voorlopig geregeld. Kennelijk heb ik de afgelopen week onder een steen geleefd, want ik kreeg vandaag pas de Paay-affaire mee. Als tiener vond ik haar heel spannend. Daarin was ik zeker niet de enige. Wat ze verder de afgelopen jaren heeft gedaan, daar had ik weinig mee. Ze was niet mijn kopje thee meer, maar ja ... ze haalde wèl uit het leven wat er in zit en wat er nu met haar gebeurt vind ik vreselijk en het maakt vooral mijn beeld van de maatschappij er niet optimistischer op... Daar laat ik het maar even bij.

donderdag 9 februari 2017

schedels 4.14

Ik kan moeilijk over verdriet praten. Schijven dus ook niet. Ik kan het niet uitleggen. 'Dat hoef je ook niet, dat snapt iedereen', hoor ik dan, maar ... niemand snapt waar specifiek de pijn zit bij een ander (Ja, je hebt ook mensen die het voor je gaan zitten invullen. Ik ga daar gelukkig erg beleefd mee om....) Ik huil om dingen die voor mij heel helder zijn, maar die ik aan niemand kan uitleggen. Nee, ook niet aan iemand die ervoor geleerd heeft. Er is veel over geschreven door mensen met meer geduld dan ik, maar ik geloof er gewoon geen reet van. Het is net als het navertellen van een droom: bij iedere poging ontglipt je weer een stuk. Je vervangt de onlogische gedachten, feitelijke onmogelijkheden en wendingen zo goed en zo kwaad als het kan door iets wat je luisteraar zal snappen, maar door het zo te vertellen vervangt die versie deels het origineel. En zo is het nu ook voor mij. Als ik tracht te verwoorden wat er achter mijn tranen zit, ontglipt me die gelaagdheid die ik zelf alleen maar op dat moment voel. Ik wil mijn herinneringen niet vervangen door hapklare brokken. Ik wil huilen totdat de bron opdroogt en voor mijzelf te overzien wordt. Niet de hele dag, gisteren een uurtje, met adempauzes, voor mijn doen erg lang. Het luchtte wel op en dat is een vooruitgang, want dat deed het in het begin niet.

Nee, deze stond al op de rol voor vandaag, hoor:

woensdag 8 februari 2017